انبيا براى راه خدا آمده‌اند تا حكم مقامات را بيان كنند و با ظهور محمد هر مقامى را حالى پديد آمد تا دين تمام شد «أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي» آنگاه تمكين متمكنان پديد آمد.

در كشف المحجوب است كه:مقام از جملۀ اعمال بود و حال از جملۀ افعال و مقام از جملۀ مكاسب و حال از جملۀ مواهب پس صاحب مقام بمجاهدت خود قائم بود و صاحب حال از خود فانى بود و قيام وى بحالى بود كه حق تعالى اندر وى آفريند.

(از كشف المحجوب ص ٢٢٥) و بالجمله مقام اقامت بود و بفتح ميم قيام باشد و جاى قيام كه محل اقامت بنده باشد اندر راه حق و حق گزاردن و رعايت كردن وى مر آن مقام را تا كمال آن را ادراك كند چندان كه صورت بندد بر آدمى و روا نباشد كه از مقام خود اندر گذرد بدون آنكه حق آن بگذارد چنانكه ابتداى مقامات توبت باشد آنگاه انابت آنگاه زهد آنگاه توكل.

در اصطلاحات صوفيه است كه:مقام عبارت از استيفاى حقوق مراسم است زيرا كسى كه حقوق منازلى كه در آن ميباشد استيفا نكرده باشد درست نيست كه ترقى كند بما فوق آن،همان طور كه كسى كه قناعت ندارد توكل نتواند داشته باشد و...

(از اصطلاحات صوفيه) در شرح كلمات بابا طاهر است كه سير كردن در مقامات و احوال از براى اهل طلب است كه صاحبان شهودند و حركاتخياليه و نفسانيه براى اهل نفوس و تعلق بدنيا و آخرت براى صاحبان عقل است.

(كشف المحجوب ص ٣٧٥-شرح كلمات بابا ص ١٥٥) مقامات اهل سلوك براى كسانى است كه عاجز از سير و وصول بحق باشند اما ابطال كه خواص‌اند مقام آنها غير از مقامات اهل عجز است كه مقام عند الحق باشد.

(شرح كلمات بابا ص ١٥٧) هجويرى گويد:

آنچه مريد را مقام باشد كامل را حجاب باشد.

در لمع است كه مقام عبارت از اقامت عبد است بين يدى الله در آنچه در آن اقامت دارد از عبادات و مجاهدات و رياضات و انقطاع الى الله.

(از لمع ص ٤١) تمامت انبيا و رسل كه آمدند با صد و بيست و چهار هزار مقام و بآمدن محمد اهل هر مقامى را حالى پديد آمد و بدان پيوست كه كسب خلق از آن منقطع بود تا دين تمام شد بر خلق و نعمت بغايت رسيد.

(از كشف المحجوب ٤٨٥) برخى از تركيبات:مقام دهشت،مقام رضا و تسليم،مقام آمادگى،مقام شريعت، مقام مطمئنگى،مقام قرب،مقام جهالت، مقام نياز،مقام غفلت،مقامات عاليه، مقام محبت،مقام محبوبى،مقام وحدت.

مَقامِ ارادَت

-(اصطلاح عرفانى) مرتبۀ و مقام دوم سلاك و ذاكران است.