قرآن مجموعۀ آياتى است كه از اوائل بعثت تا اواسط سال رحلت بتدريج و بر حسب حوادث و احتياجات روز نازل و بوسيلۀ كاتبين وحى تحرير گرديده و سپس بصورت كتابى كه اينك در دست ما ميباشد در آمده است كتابى كه در حال حاضر بين ما متداول است بلا ترديد همان قرآن منزل از مصدر وحى الهى است كه يدا بيد و نسلا بعد نسل بما رسيده و نسخ بيشمار آن اينك در سرتاسر عالم منتشر ميباشد بنا بروايات متواترۀ كه در كتب تواريخ و اخبار مسطور شده:هر آيۀ كه نازل ميگردد پيغمبر(ص)پس از آن كه قرائت متن آن را از امين وحى تعليم ميگرفت و معانى آن را بدرستى درك مى‌فرمود- با تأنى و حوصلۀ بسيار و بدون تعجيل و شتاب آن را براى حاضرين قرائت و معنى و يا معانيش را نيز فى المجلس تشريح مى‌فرمود-و حاضرين كه شيفتۀ استماع كلام الهى بودند با دقت تمام گوش فرا داده و آن را حرف بحرف و كلمه بكلمه در سينه‌هاى خود ضبطمى‌نمودند و حتى چندين بار نيز در محضرش تكرار كرده و بصحت محفوظات خويش اطمينان مى‌يافتند.

پيغمبر(ص)كه خود سواد خواندن و نوشتن نداشت پس از فراغ از تبليغ هر يك از آيات نازله را بيدرنگ بيكى از محررين دستور مى‌فرمود تا آن را حضورا تحرير كند.

اين محررين كه غالبا در مصاحبت پيغمبر(ص)بودند آيات مزبوره را عينا در روى قطعاتى از شاخۀ درخت خرما- سنگ سفيد-استخوان شانۀ شتر و گوسفند-تيكه‌هاى چرم-پارچه‌هاى ديبا و حرير-رقعات كاغذ با خط كوفى كه تازه از حيره و بين النهرين به آن نواحى سرايت كرده بود نوشته و نسخۀ از آن را نيز براى خود نگاه ميداشتند كاتبين وحى عبارت بودند از حضرت على ابن ابي طالب(ع)و خلفاى ثلاثه-ابى بن كعب-ثابت بن قيس-زيد بن ثابت- معاوية بن ابى سفيان-يزيد بن ابى سفيان مغيرة بن شعبه-زبير بن عوام-خالد بن وليد-علاء بن خضرمى-عمرو بن العاص عبد الله الخضرمى-محمد بن مسلمه- عبد الله بن عبد الله-مروان بن حكم-عبد الله بن مسعود-عبد الله بن سعد-عبد الله بن عباس-معاذ بن جبل-سالم مولى ابى حذيفه-سعد بن وقاص-عويمر بن عامر مشهور بابى درداء.و بيست و چند نفر ديگر (اصول رشاد ص ١٨٦-١٨٥).

قِران

-(نجوم،فقه)بكسر قاف در فقه حج قران حجى را گويند كه در آن جمع بين حج و عمره با يك احرام