منشأ آن گويد:«الوجود يقع بمعنى واحد و مفهوم واحد على السواد و الجواهر و الانسان و الفرس فهو معنى معقول اعم من كل واحد و كذا مفهوم الماهية مطلقا و الشيئية و...فندعى ان هذه المحمولات عقليه صرفة...» (از مجموعۀ دوم مصنفات ص ٦٤).

و در جاى ديگر گويد:«ثم ان بعضى اتباع المشائين بنواكل امرهم فى الالهيات على الوجود و الوجود قد يقال على النسب الى الأشياء كما يقال الشيء موجود فى البيت و فى السوق و فى الذهن و فى العين و فى الزمان و فى المكان فلفظة«فى»فى الكل بمعنى واحد و يطلق بازاء الروابط كما يقال زيد يوجد كاتبا و قد يقال على الحقيقة و الذات كما يقال ذات الشيء و حقيقته و وجود الشيء و عينه و نفسه فتؤخذ اعتبارات عقلية و تضاف الى- الماهيات الخارجية هذا ما فهم منه الناس فان كان عند المشائين معنى آخر فهم ملتزمون ببيانه فى دعاويهم.» (مجموعۀ دوم مصنفات ص ٦٧-ش ص ٢٣٠).

قطب الدين گويد:پس وجود كه كون است در اعيان عبارتست از موجوديت يعنى هستى و از اين مفهوم ظاهر نمى‌شود كه او كون است در اعيان چيزى را بل كه گاه باشد كه چيزى را باشد و گاه باشد كه نباشد.

و تحديد آن ممكن نيست چه او بديهى التصور است و هيچ چيزى را اعرف ازو نيست تا تعريف وجود به آن چيزكننده و هر كه بيان آن ميكند خطا ميكند.(درة التاج جملۀ سوم از فن دوم ص ٢ و رجوع به اسفار ج ١ ص ٧،٩،١٠ ١٢،١٦،١٩،٢٢،٢٥،٢٦،٦٥ ١٢٠،١٦٩،١٨٧،١٩٤-شرح منازل ص ٢٢١-شرح قيصرى بر فصوص ص ٤-اسفار ج ٣ ص ٥٦،٧١،٧٤- شفا ج ٢ ص ٢٩٨-اسفار ج ٤ ص ١٤٧-مصنفات ج ١ رسائل ص ٢١ شود)رجوع بفرهنگ مصطلحات عرفا تأليف نگارنده شود.

در نزد عرفا:

وجود در اصطلاحات صوفيه وجد بدون استشعار بوجدست (از شرح كلمات بابا طاهر ص ١١١) عراقى گويد:

با پرتو جمالت برهان چه كار دارد
با عشق زلف و خالت ايمان چه كار دارد
وجود از ميان رفتن اوصاف خرد است بواسطۀ پنهان شدن اوصاف بشريت زيرا كه چون سلطان حق و حقيقت ظهور كند بشريت باقى نماند.

وجود را تشبيه بدريا كرده‌اند مواج كه هر موجى از آن به صورت موجود و نفس انسانى ظهور ميكند.

(از شرح گلشن راز ص ٤٥١- مصباح الهدايه ص ١٠٢) مراد از وجود نزد اهل حق موجود است.

(از شرح منازل ص ٣٢١) صدر الدين قونوى گويد:وجود را دو اعتبار است يكى از جهت آنكه وجود است و ان حق است و...

(از نصوص ص ٨٦).