-(اصطلاح عرفانى)مادۀ نور الهى قدسى است كه عقل بدان تأييد شود و ادراك ميكند علوم صحيحۀ مقاليه را (اصطلاحات شاه نعمت الله ص ٢٠- كشاف ص ١٢٨٨ دستور العلماء ج ٣ ص ١٦٧).

لباس

-(اصطلاح فلسفى و عرفانى) مراد از لباس و لباس تقوى ايمانست.

ابو العباس سيار گويد:«لباس الهدى للعامة و لباس الهيبة للعارفين و لباس الزينة لاهل الدنيا و لباس اللقاء للاولياء و لباس التقوى لاهل الحضور»كه فرمودند «وَ لِبٰاسُ التَّقْوىٰ ذٰلِكَ خَيْرٌ» .

در كلمات مشايخ است:

من النفاق ان تلبس لباس الفتيان و لا تدخل فى حمل اثقال الفتوة،در باب لباس مرقع گفته‌اند:

المرقّعه قميص الوفاء لاهل الصفاء و سربال السرور لاهل الغرور در باب لباس صوف آمده است:

الصفاء من الله انعام و اكرام و الصوف لباس الانعام عليكم بلباس الصوف تجدون حلاوة الايمان فى قلوبكم.

لِباسِ مُصَلّى

-اين اصطلاح فقهى است و مراد لباس نمازگزار است كه بايد طاهر باشد و از اجزاء ميته در آننباشد باستثناء خز و سنجاب و براى مرد علاوه استعمال طلا و نقره هم ممنوع است و لباس حرير براى مردان ممنوع است.

لَبْس

-(اصطلاح عرفانى)لبس عبارت از صورت عنصريه است كه موجب پوشش حقايق است كه فرمود «وَ لَلَبَسْنٰا عَلَيْهِمْ مٰا يَلْبِسُونَ» .

و اما لبس حقيقة الحقائق،صور انسانيه‌اند كه مخفى‌اند چنانكه فرمود «اوليائى تحت قبائى لا يعرفهم غيرى».

آن صورت الطاف الهى مائيم
هم جامه و جامه‌دار شاهى مائيم
ما محرم راز حضرت سلطانيم
دانندۀ اسرار كما هى مائيم
(از رسائل شاه ج ٣ ص ٣٦).

لَبِ شِكَّرى

-كلام منزل را گويند كه انبيا را باشد بواسطۀ ملك و اوليا را باشد بواسطۀ تصفيه دل.

شاعر گويد:

معجون لبش بدر فشانى
پرورده بآب زندگانى

لَبِ شيرين

-(اصطلاح عرفانى)لب شيرين كلام بى‌واسطه را گويند و كلام معشوق را گويند و لب محبوب را گويند.

شاعر گويد:

يك بوسه ربودم ز لبت دل دگرى خواست
فرمود فراق تو كه فرمان دگر نيست

لَبِ لَعْل

-(اصطلاح عرفانى)بطون كلام را گويند يعنى كلام معشوق.

شاعر گويد:

مرا كه لعل لبت ساقى است و جام شراب