حدائق الفصول و جواهر العقول،محمد بن هبة المكى،قاهره ١٣٢٧ الجواب الكافى،لمن سئل،عن الدواء الشافى،ابن قيم جوزى(٧٥١ ه‌).مصر ١٣٤٦ اعتقادات،ابن بابويه.تهران ١٣٧١ اعتقادات فرق مسلمين،فخر الدين رازى قاهره ١٩٣٨ م.

انوار الملكوت فى شرح ياقوت،علامۀ حلى،تهران ١٣٣٨ ه‌.

البيان،محمد بن الطبيب الباقلانى، بيروت ١٩٥٨ البيان فى اصول الدين،قاضى ابو بكر محمد بن مظفر شافعى(متوفى ٤٨٨).

شرح باب حادى عشر،فاضل مقداد، تهران ١٣٢٤ ه‌.

شرح مواقف،عبد الرحمن بن احمد قاضى،تهران ١٢٨٦ ه‌.

متن مواقف،عضد الدين عبد الرحمن ايجى(متوفى ٧٥٦ ه‌).

كشف المحجوب،ابو يعقوب سجستانى، تهران ١٣٢٧ اللمع فى الرد على اهل الزيغ و البدع، ابو الحسن اشعرى،مصر ١٩٤٤ م.و گفته‌اند كه مؤلف كتاب فوق معمر بن سالم (متوفى ٤٣٣)بوده است.

وجه دين،ناصر خسرو قباديانى نيز از كتب مهم كلام اسماعيلى است.

محصل افكار المتقدمين و المتأخرين من الحكماء و المتكلمين تأليف محمد بن عمر رازى معروف به فخر رازى قاهره،١٣٦٦ ه‌.

المقالات فى اصول الديانات.ابو الحسن على بن حسين مسعودى.(متوفى ٣٤٦ ه‌).

الابانة(كتاب ديگرى است از)على بن اسماعيل بن اسحاق بن سالم بن اسماعيل اشعرى،مصر،١٣٤٨.

الابانه عن حقايق اصول الديانه،منذر ابن سعيد البلوطى القرطبى المالكى، (متوفى ٣٥٥ ه‌).

الابانه فى اصول الديانة،عبد الله بن محمد بن حمدان العكبرى(متوفى ٣٨٧).

دلائل النبوة،ابو الحسن ماوردى(متوفى ٥٥٠ ه‌).

مكارم الشريعه،ابو القاسم حسين بن محمد اصفهانى(متولد ٥٠٢ ه‌).

كتاب النقص،كه بر رد بعضى از مثالب نواصب است،تأليف نصير الدين عبد الجليل بن ابو الحسين رازى.

كَلامِ جامِع

-(اصطلاح بديعى)است و آنست كه بيتى يا جملۀ در طى سخن بياورند كه از باب حكمت و پند و سائر مطالب باشد و بمزله مثل باشد مثال فارسى.

نظام استرآبادى گويد:

ب‌ صد هزار ديده بگرد جهان سپهر
جوياى آدمى است ولى آدمى كجا است
وحدت گزين كه صافى خاطر ز وحدتست
از امتزاج خاك بود كآب بى‌صفا است
(از ابدع ص ٣٣٩).

رجوع به كلام نفسى در فرهنگ علوم عقلى تأليف نگارنده شود.

كَلامِ مَنْظوم

-(اصطلاح ادبى) و شعر را گويند.

كَلامِ مَنْثور

-نثر را گويند .