اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٩ - «ذكر» و فضيلت دوام آن

الَّذينَ ذَكَرُونى فَاذكُرهُم‌»؛ «فرمود: كسانى كه يادم كنند يادشان مى‌كنم». [١] يعنى ياد كردن خدا و توجه او منوط و بسته به ياد كردن و توجه بنده به او است.

خداوند فرموده: كسى كه مرا در جمع مردم ياد كند من او را در جمع ملائكه ياد كنم، [٢] و نيز فرموده: اى فرزند آدم مرا در جمع ياد كن تا تو را در جمع بهترى از جمع خودت ياد كنم. [٣] (يعنى اگر خدا را ياد كردى او تو را در بين مردم ياد مى‌كند، و قلب مردم را متوجه تو مى‌كند خير و صلاح تو را بر سر زبان آنها مى‌اندازد).

پيامبر (صلى الله عليه و آله) در جواب كسى كه از بهترين و محبوبترين اعمال نزد خداوند سؤال كرد چنين فرمودند: «ان تموتَ و لسانُك رطبٌ مِنْ ذكر اللّه»: «اينكه بميرى و زبان تو از ياد خدا مرطوب باشد». [٤]

رسول گرامى (صلى الله عليه و آله) فرمودند:

«ذاكِرُ اللّه فى الغافلين كالمقاتل فى الفارّين و المقاتل فى الفارّين له الجنّة»:

«ياد كننده خدا در بين غافلين مثل جنگ كننده (در راه خدا) در بين فرار كنندگان (از ميدان جنگ) است و جنگ كننده در راه خدا در ميان فرار كنندگان، بهشت براى او است». [٥]

امام صادق (عليه السلام) در حديثى‌ [٦] از پدرش حكايت مى‌كند كه فرمود: پدرم كثير الذكر بود و من با او راه مى‌رفتم و

ذكر مى‌گفت و با او غذا مى‌خوردم و ذكر مى‌گفت مردم با او سخن مى‌گفتند ولى اين مسئله او را از ذكر خدا بازنمى‌داشت مى‌ديدم‌

[١]. لئالى الاخبار، جلد ١، صفحه ١٩٣ تا ١٩١.

[٢]. لئالى الاخبار، جلد ١، صفحه ١٩٣ تا ١٩١.

[٣]. لئالى الاخبار، جلد ١، صفحه ١٩٣ تا ١٩١.

[٤]. لئالى الاخبار، جلد ١، صفحه ١٩٣ تا ١٩١.

[٥]. لئالى الاخبار، جلد ١، صفحه ١٩٣ تا ١٩١.

[٦]. لئالى الاخبار، جلد ١، صفحه ١٩٣ حديث دوم، در محجة البيضاء، با اضافاتى آمده، جلد ٢، صفحه ٢٦٩- ٢٦٨ ..