اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٥ - ٩١- به خاطر دوستى مرتكب گناه نمىشود

نمى‌شكند.

به خاطر دوستى، خلاف مكن، حق را ناحق مكن، ستم به ديگرى منما.

حُبّ و بغض دو نيرو در روان آدمى است، كه يكى جذب و ديگرى دفع مى‌كند، در صورتى اين دو نيرو خوب عمل مى‌كنند كه برآيند حاصل از اينها تحقق منوّيات الهى باشد، حبّ و بغض نبايد انگيزه‌اى براى تجاوز و شكستن حدود باشد، بلكه بايد وسيله‌اى براى سرعت دادن به حركت معنوى باشد.

به خاطر بغض ديگرى ظلم به او مكن، كه مولى فرمودند:

«البَغْىُ سائَقٌ الى الحين»:

«ظلم و تجاوز انسان را به هلاكت مى‌برد». [١]

فكر مكن اگر به او ظلم كردى هنرى كرده‌اى و پيروزى و افتخارى نصيب خود كرده‌اى، كه مولى على (عليه السلام) فرمودند: «لا ظَفَر مع البغى»: «با ظلم، پيروزى حاصل نمى‌شود». [٣]

مرحوم الهى، در ذيل فراز «لا يحيف على من يبغض» چنين گويد:

[١]. «مطلوب كل طالب» از وطواط، صفحه ١١٨.

[٢]. «مطلوب كل طالب» از وطواط، صفحه ١١٨.

[٣]. همان مدرك، صفحه ٧٤.

[٤]. همان مدرك، صفحه ٧٤ ..