اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧١ - ٦٩- كم خورى و اعتدال در غذا

٢- به منظور لذت بردن از خوراكى با حفظ بهداشت تن، و در اين مقام هر دو جنبه رعايت مى‌شود، و اشخاصى كه اين طور هستند در اثر علوم پزشكى و بهداشتى و يا تجربه مقّيدند كه خوردن و التذاذ از طعام بيش از حدود بهداشتى نباشد.

٣- به منظور حفظ روحانيت و براى توفيق در انجام وظائف الهى، و در اين مرتبه است كه چهار نوع مزبور متصوّر مى‌شود و به اختلاف مقامات اصفياء، اتقياء، متوكلين، مؤمنين نيت و مقصود در خوردن متفاوت خواهد شد. [١]

در آن كتاب شريف در ادامه رواياتى را از بزرگان دين نقل مى‌كند كه اشاره مى‌كنيم: نبى اكرم (صلى الله عليه وآله) فرمودند: «فرزند آدم ظرفى را پر نكرد كه بدتر از شكمش باشد (زيرا مايه قساوت قلب و بدبختى انسان است)» حضرت داود (عليه السلام) فرمود:

«تَرْكُ لُقْمَة مَعَ الضّرُورَةِ الَيْها أحَبُّ ألَىَّ مِنْ قِيامِ عِشْرينَ لَيلةً»:

«ترك كردن لقمه‌اى با اين كه نياز به آن است، محبوب‌تر است نزد من از عبادت بيست شب».

آرى اين پيامبر الهى، به اثر آن لقمه آگاه‌تر است، تا ما كه بى‌خبريم گاه آن لقمه اثرى مى‌گذارد كه عبادت بيست شب نمى‌تواند اثر آن را خنثى كند.

رسول گرامى اسلام (صلى الله عليه و آله) فرمودند: «مؤمن در يك معده چيزى مى‌خورد و منافق در هفت معده». به اصطلاح مؤمن يك شكم مى‌خورد و منافق هفت شكم! و اين كنايه از كم‌خورى مؤمن و پرخورى منافق است.

در حديثى ديگر فرمودند: واى بر مردم از «قَبْقَبَينْ» سؤال شد مراد از دو (قبقب) چيست؟ فرمودند: شكم و فرج (كه اشاره به شهوت جنسى است).

عيسى بن مريم (عليه السلام) فرمود: قلبى مريض نمى‌شود، به شديدتر از قساوت و نفسى مريض و بيمار نمى‌گردد، به سخت‌تر از بُغْض گرسنگى و اين دو بيمارى دو مهارند براى مطرود شدن و دور گشتن از رحمت الهى و نزديك شدن به شقاوت و گمراهى.

[١]. همان مدرك، صفحه ١٧١ ..