اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣ - قصر امل (كوتاهى آرزو)

با توجه به كوتاهى دنيا و كوتاه كردن آرزوها و اعتقاد به اين كه با هر نفسى از زندان دنيا و محبوس بودن در آن آزاد شده و به طرف پروردگار مى‌رويم مى‌توان از تأسف و وحشت درونى نسبت به سرعت دنيا و تمام شدن عمر كاست.

اگر انسان چشم بصريت باز كند و سرعت گذشتن عمر و نزديك شدن مرگ را درك كند از آرزو بيراز مى‌شود. مولى فرمودند:

«لَو رَأىَ العَبدُ أَجَلَه و سُرعَتَه الَيه ابْغَضَ الاملَ ...»:

«اگر بنده مرگ و سرعت آن را به سوى خود ببيند، از آرزو ناراحت و بيزار مى‌شود». [٥]

اگر مرگها ظاهر شوند، آرزوها همچون يخ در مقابل خورشيد ذوب مى‌شوند. مولى مى‌فرمايند:

«لو ظَهَرَت الآجال إفْتَضَحَت الامال»:

«اگر اجلها ظاهر مى‌شدند، زشتى و عيب و بى‌ثمر بودن آرزوها آشكار مى‌گرديد». [٦]

پس گول آرزوهاى بلند را مخور كه چشمهاى قلب تو را كور مى‌كند «ألا مانِىُ‌

[١]. همان مدرك، صفحه ٢٧٩.

[٢]. تا نزد خداوند برود كلمات يا اعمال پاكيزه تا آنجا كه خدا مى‌داند.

[٣]. نفس‌هاى ما بعنوان تحفه‌اى بسوى ابديت ارتقاء پيدا مى‌كند.

[٤]. همان مدرك، صفحه ٢٧٩.

[٥]. بحار الانوار، جلد ٧٣، صفحه ٩٥، ١٦٤، ١٦٦.

[٦]. بحار الانوار، جلد ٧٨، صفحه ٣٣٣ ..