اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٤ - ٥٤- پرهيز از طمع

را به هر جا و هر پرتگاهى مى‌كشد ولى متوجه نيستيم.

پيامبر گرامى (صلى الله عليه و آله) نيز فرمودند: «تمام خير را در قطع طمع از آنچه در دست مردم است، يافتم» [١] اى عزيز چشم از مال مردم بپوش و به آنچه خدا روزى تو كرده است راضى شو كه هيچ ثروتى بالاتر از اين چشم‌پوشى نيست، هيچ آزادى بهتر از اين نيست (كسى كه مى‌خواهد در طول حياتش آزاد زندگى كند، نبايد طمع در قلب او سكنى گزيند). [٢]

كسى كه طمع كند، به غير از اين كه به نفس خود اهانت كرده، كارى نكرده است، مولى على (عليه السلام) مى‌فرمايند:

«ازْرى بِنَفْسِهِ مَنْ اسْتَشْعَرَ الطّمع»

كسى كه طمع را شعار خود كرده و مثل پيراهن زيرين به بدن خود چسبانده است، اهانت به نفس خود كرده است. [٣]

مرحوم خوئى در شرح خود در ذيل اين فراز در وجه دورى پرهيزگار از طمع‌

[١]. لئالى الاخبار، جلد ٢، صفحه ٤٩- نهج الصباغة- شرح نهج‌البلاغه محمدتقى تسترى، جلد ١٠، صفحه ١، روايت را از امام سجاد (عليه السلام) نقل كرده است.

[٢]. تنبيه الخواطر، صفحه ٤٠- ميزان الحكمه، جلد ٥، صفحه ٥٥٣، از على (عليه السلام).

[٣]. نهج‌البلاغه، حكمت ٢، در نهج الصباغة، جلد ١٠، صفحه ١، ذيل اين حديث مى‌گويد: اين حديث را به اضافه كلمات ديگر، مولى به مالك اشتر فرمودند و در تحف العقول آمده است ..