«ايّاكَ وَ اسْتِشْعارَ الطَّمَع فَانَّهُ يَشُوب القَلْبَ شِدةُ الحِرْصَ وَ يَخْتِمُ على القُلُوب بِطابع حُبِّ الدُّنيا وَ هُوَ مِفْتاحُ كُلِ سَيِّئة و رأسُ كُلّ خَطيئَة و سَبَبُ احْباطِ كلِّ حَسَنَة»:

«بپرهيز از اين كه طمع را مثل موى بدن جزء وجودت كنى، (استشعار از شعر به معنى مو

است) زيرا شدت حرص قلب را آشفته مى‌سازد و بر قلبها مهر دوستى دنيا مى‌زند، و آن (محبت) كليد هر پليدى و منشأ هر گناهى و سبب نابودى هر حسنه و ثوابى است».

مولى على (عليه السلام) فرمودند:

«ثَمَرةُ الطَّمع ذُلّ الدّنيا و شِقاء الآخرة»:

«ثمره و ميوه طمع ذلت دنيا و شقاوت در آخرت است». [١]

در جاى ديگر فرمود:

«لا شِيمَةَ أذَل مِنَ الطمع»؛

«هيچ خوى و عادتى پست‌تر از طمع نيست». [٢] مولى در نهج البلاغه در رديف اوصاف حضرت عيسى (عليه السلام) چنين مى‌فرمايند:

«لَم تَكُن لَهُ زَوجَةٌ تَفْتِنُهُ و لا وَلَدٌ يَحْزُنُهُ و لا مالٌ يَلْفِتُهُ و لا طمعٌ يُذِلُّه»؛

«براى او همسرى نبود تا گمراهش كند، و نه فرزندى كه محزونش نمايد و نه مالى كه نظر او را به خود جلب كند و نه طمعى كه او را ذليل گرداند». [٣]

مولى درباره منافقين نيز بعد از اين كه مى‌فرمايد در برابر هر حقى باطلى در برابر هر دليلى قطعى، شبهه‌اى، و براى هر زنده‌اى كشنده‌اى و براى هر در بى‌كليدى، و براى هر شبى چراغى مهيا كرده‌اند، مى‌فرمايد:

«يَتَوَصَّلون الَى الطَّمع باليأس لَيُقيمُوا به اسْواقَهم و يُنْفِقُوا به اعْلاقَهُم»:

«منافقين بخاطر مأيوس بودن، به طمع و حرص پناه مى‌برند، تا بازارهاى خود را برپا داشته (و گرم كنند) و با طمع خدعه و نيرنگهاى زينت داده شده خود را ترويج و عرضه مى‌كنند». [٤]

[١]. غرر الحكم.

[٢]. غرر الحكم.

[٣]. نهج‌البلاغه، خطبه ١٦٠، صبحى صالح.

[٤]. خطبه ١٩٤ نهج‌البلاغه صبحى صالح ينفقوا بمعنى ترويج دادن در مقابل كساد است و اعلاق جمع علق به معنى شى نفيس است كه در اينجا مراد نيرنگهائى است كه تزئين مى‌كنند و جلوه مى‌دهند. (شرح لغات از نهج‌البلاغه صبحى صالح) ..