اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٣ - ٥٢- پرهيزگاران طالب حلالند

مى‌آورم نخورى، گفت چنين نكردم، گفت خير اگر چنين كرده بودى، اين اتفاق نمى‌افتاد

خوب فكر كن چه خورده‌اى كه روى اين بچه اثر گذاشته، و امروز چنين كرده است، پس از مدتى فكر، گفت يادم افتاد روزى در حياط خانه خياطى مى‌كردم انارى از درخت همسايه به خانه ما افتاد و من با سوزن به درون آن فرو كرده و مقدار آبى از آن خورده بودم و چون به ياد حرف شما افتادم بقيه را نخوردم، مرحوم مجلسى گفت معما روشن شد، سوزن جوالدوز، و انار مشك شد!

از رسول گرامى (صلى الله عليه و آله) نقل شده:

«العبادة سبعون جزءً و افْضَلُها جُزءً طَلَبُ الحَلال»:

«عبادت هفتاد جز دارد و افضل آنها طلب روزى حلال است». [١] يعنى به دنبال روزى حلال رفتن از بزرگترين عبادات است.

و روى همين اصل در حديثى ديگر از پيامبر (صلى الله عليه و آله) رسيده:

«العِبادَةُ مَعَ اكل الحَرامِ كالبَناء عَلَى الرَّمل»:

«عبادت با خوردن حرام مثل بنا ساختن بر زمين رملى و شنى است كه به هيچ وجه استقامت ندارد و ساختن ساختمان بر آن كارى عبث و بى‌فائده است».

در روايت قدسى آمده كه «اى احمد (مراد پيامبر (صلى الله عليه وآله) است) عبادت ده جزء است، نه جزء آن در طلب حلال است، پس اگر غذا خوردن و آشاميدن خود را طيب و پاكيزه كردى، در حفظ و حمايت من هستى». [٢]

بزنطى راوى معروف و صحابى حضرت رضا (عليه السلام) مى‌گويد: به حضرت رضا (عليه السلام) گفتم: «فدايت شوم از خداوند عزوجل بخواه، حلال روزى من گرداند، حضرت فرمودند: آيا مى‌دانى حلال چيست؟ گفتم آنچه در نزد ما كسب پاكيزه و طيب باشد، حلال است، حضرت فرمودند: بسيار على بن الحسين زين‌

العابدين (عليه السلام) مى‌فرمود: حلال رزق و قوت برگزيدگان است‌ «الحلال قُوتُ المُطْطَفَين» سپس فرمودند: از خدا

[١]. سفينة البحار، جلد ١، ماده «حلل».

[٢]. سفينة البحار، جلد ١، ماده «حلل» ..