ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٢٨

((بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ)) بلكه آن قرآن مجيد است.

ابن عبّاس گويد: يعنى كريم است چون كلام ربّ است يعنى چنانچه.

ميگويند كه آن شعر و يا سحر و يا كهانت است نيست. بلكه آن قرآن كريم، و داراى كرم بزرگ است، در آنچه عطاء ميكند از خير، قدر و مقام عظيمى دارد.

و بعضى گفته‌اند: آن قرآن كريم است براى آنچه از معانى جليله و دليلهاى گرانقدر عطا ميكند و براى اينكه تمام آن حكم است. و حكم بر سه قسم است چهارمى ندارد.

١- معنايى كه عمل مى‌شود بر آن در آنچه ترسيده يا پرهيز ميشود ٢- و موعظه‌اى كه قلب را براى عمل كردن به حقّ نرم و ملايم، و آماده ميكند.

٣- و دليلى كه مؤدّى بتميز حقّ از باطل ميشود در علم دين يا دنيا و علم دين اشرف از علم دنيا است. و تمام علوم موجود در قرآن است.

((فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ)) از تغيير و تبديل و نقصان و زياده. و اين بنا بر قرائت كسى است آن را مرفوع خوانده آن را صفت قرآن قرار داده و كسى كه آن را مجرور خوانده آن را صفه لوح دانسته.

پس مقصود اينست كه آن محفوظ است غير فرشتگان بر آن اطّلاع ندارند.

ابن عبّاس و مجاهد گويند: آن محفوظ است نزد خدا و آن امّ الكتاب است. و از آنست نسخه‌هاى قرآن و كتابها و آن همان است كه بلوح محفوظ معروف است. و آن درّ سفيدى است كه طولش ما بين آسمان و زمين و عرضش‌