ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥٨ - ترجمه

ترجمه:

(اى پيامبر) مرا با آن كس كه تنها آفريدم واگذار.

١١- و براى او مالى پهناور (از مكّه تا طائف) قرار دادم.

١٢- با پسرانى كه (پيوسته در مكّه با پدر خويش در محافل) حاضرند و براى او (بساط عيش، بگستردم گستردنى).

١٣- باز طمع ميدارد كه (در باره او بخشش خود را) افزون كنم.

١٤- نه چنانست (نه چنانست كه افزون سازم) زيرا كه او پيوسته آيه‌هاى ما را دشمن (و كينه توز است).

١٥- بزودى از عذاب مشقّتى بر دوش او خواهم نهاد.

١٦- او انديشه كرد كه در قرآن چه طعنه زند و با خود اندازه گرفت ١٧- و او از رحمت خدا دور باد (در ابطال حقّ) و تقدير كرد.

١٨- باز ملعون باد چگونه تقدير كرد (باطل را و حكم بآن نمود).

١٩- پس (در قرآن كرتى ديگر) نظر كرد.

٢٠- سپس روى ترش كرد (كه موجب طعن در آن نيافت) و پيشانى درهم كشيد.

(٢١) پس از حقّ روى بگردانيد و گردنكشى كرد.

٢٢- پس گفت اينكه محمّد ٦ ميگويد جز جادويى كه نقل مى‌شود نيست.