ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨ - لغت

البتّه نزد ما بندهاى گران و آتش سوزان است.

١٢- و نيز طعامى گلوگير نه (فرو رود و نه بيرون آيد) و شكنجه‌اى دردناك است.

١٣- اين شكنجه‌ها و فشارها واقع خواهد شد روزى كه زمين و كوه‌ها بلرزد و كوه‌ها پشته ريگ پراكنده گردد.

١٤- براستى ما پيامبرى بسوى شما (اى اهل مكّه) فرستاديم چنان كه پيامبرى بسوى فرعون فرستاديم.

١٥- و فرعون آن پيغمبر را نافرمانى كرد در نتيجه او را گرفتيم گرفتنى سخت.

١٦- (اى مشركان) اگر بر كفر خود باقى باشيد پس از (عذاب) روزى كه كودكان را پير بگرداند چگونه خود را نگاه ميداريد.

١٧- و آسمان بواسطه سختى آن روز شكافته شود وعده خداوند (بوقوع اين حوادث و پيش آمدها) شد نيست.

١٨- البتّه اين (آيه‌ها) پنديست پس هر كه خواهد (به وسيله پذيرفتن اين موعظه‌ها) بسوى پروردگار خويش راهى گيرد.

لغت:

يذر و يدع بمعنى ترك ميكند و واميگذارد است و گفته نميشود وذر و نه ودع چون ماضى آن دو استعمال نشده. و در جاى لزوم از ماضى فعل ترك استفاده ميشود. زيرا كه ابتداء بواو نزد آنان مكروه است و براى همين بدل كردند و او در اقتت كه وقتت بوده به همزه و او در تخمه و تراث را كه و خمه و وراث بوده بتاء.