ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٧٦ - قرائت

٤٨- گويا ايشان (در رميدن از حقّ) خران وحشى‌اند.

٤٩- كه از شيران گريخته‌اند.

٥٠- بلكه هر مردى از ايشان ميخواهد كه نامه‌هايى گشاده بديشان بدهد (كه در آن نوشته باشد كه اى فلان محمّد ٦ را پيروى كن).

٥١- نه چنانست (كه ايشان را اين نامه‌ها بدهند و اگر هم بدهند- نگروند) بلكه از (شكنجه) سراى ديگر نميترسند.

٥٢- نه چنانست (كه كافران در باره قرآن ميگويند) حقّا قرآن پندى است.

٥٣- پس هر كه خواهد بآن پند گيرد.

٥٤- و پند پذير نشود مگر آنكه خدا خواهد (يعنى باختيار خود ايمان نميآورند مگر آنكه خدا مجبورشان كند و جبر خود منافات با تكليف دارد) و سزاوار است كه از عذابش هراسان باشند و او سزاوار آمرزيدنست.

قرائت:

نافع و حمزه و حفص و يعقوب و خلف (اذا) را بدون الف و (ادبر) را با الف قرائت كرده و ديگران از قرّاء (اذا) با الف (دبر) را بدون الف قراء كرده‌اند.

اهل مدينه و ابن عامر (مستنفره) را بفتح فاء و ما بقى بكسر فاء خوانده‌اند و در قرائت فاى نادره و بعضى از قرّاء از ابن كثير روايت كرده‌اند (انّها لحدى الكبر) بدون حمزه و قرائت سعيد بن جبير (صحفا منشره) بسكون ح و نون منشره روايت كرده‌اند.