ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٨١ - «گفتار مفسرين در باره شراب بهشتى»

طالب ٧ و اصحاب او هستند.

((وَ إِذَا انْقَلَبُوا إِلى‌ أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ)) يعنى و وقتى گروه كفّار بسوى كسان خود بر ميگشتند تعجّب‌كنان بودند بآنچه كه ايشان در آن بذكر آنها- شوخى ميكردند.

((وَ إِذا رَأَوْهُمْ قالُوا إِنَّ هؤُلاءِ لَضالُّونَ)) و وقتى ايشان را ميديدند ميگفتند اين گروه گمراهان از راه حق و صوابند نعمتهاى دنيوى را باميد ثوابى كه حقيقتى براى آن نيست و محمّد ٦ آنها را فريفته است ترك كرده‌اند سپس خداوند سبحان فرمود:

((وَ ما أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حافِظِينَ)) يعنى اين كفّار را نفرستاده‌اند كه نگهبانان- مؤمنان باشند و مكلّف نشده‌اند كه اعمال ايشان را حفظ كنند. پس چگونه بر ايشان طعنه ميزنند و اگر مشغول بتكاليف خود ميشدند كه اعمال ايشان را حفظ كنند. پس چگونه بر ايشان طعنه ميزنند و اگر مشغول بتكاليف خود ميشدند براى آنها بهتر بود.

ابى مسلم گويد: يعنى ايشان را نفرستاده‌اند كه شاهد و گواهان آنها باشند زيرا شهادت و گواهى كفّار بر مؤمنان پذيرفته نميشود. يعنى ايشان گواهان بر آنها نيستند بلكه مؤمنان گواهان بر كفّار هستند و روز قيامت بر عليه آنها گواهى ميدهند.

((فَالْيَوْمَ)) يعنى روز قيامت آن چنان روزيست كه خداوند پاداش و كيفر كردار هر كس را خواهد داد.

((الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ)) ابى صالح گويد: آن مردمى كه ايمان آوردند از كفّار ميخندند چنانچه كفّار در دنيا بايشان خنديدند. و اين جهتش‌