ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٣ - قرائت

٦- (از روى استهزاء و تمسخر ميپرسد) روز رستاخيز كى خواهد بود.

٧- پس آن هنگام كه ديده خيره شود.

٨- و ماه تيره گردد و نورش تمام شود.

٩- و مهر و ماه مجتمع شوند يا در رفتن نورشان بخسوف و كسوف، جمع شوند تا تاريكى زمين بر اهلش بنهايت برسد.

١٠- آن روز آدمى ميگويد فرار و گريزگاه كجاست.

١١- نه چنانست (كه او را از گريختن سودى باشد) پناه گاهى نيست.

١٢- آن روز بازگشت (يا فرارگاه) بسوى حكم پروردگار است.

١٣- آن روز انسان را باعمالى كه در پيش كرده و بآنچه بعد از آن ميكند (يا بآنچه در زمان زندگيش در دنيا نموده و يا باقيات الصّالحات و آثار خيرى كه مانند مدرسه و مسجد و بيمارستان و ... براى بعد از مرگش گذاشته) خبر ميدهند.

١٤- بلكه انسان بحال خود (بشهادت اعضاء و جوارهش) بيناست.

١٥- و اگر چه (براى هر گناه) عذرهاى خود را بياورد.

قرائت:

قواس لا قسم و ديگران لا اقسم قرائت كرده‌اند و در قرائت جمله دوّم و آيه دوّم اختلاف نكرده‌اند كه آن (و لا اقسم) قرائت كرده‌اند[١] و قاريان مدينه‌

[١] در تمام قرآنهاى خطّى و چاپى اختلاف در اثبات الف لا و اقسم- نيست ولى ابو الحسن قواس حمل كرده بر زيادى الف در كتابت مثل لا اذبحته و از ابن محيص در قرائت شواذ به ادغام آمده و در بعضى از قرآنها ينبواء بواو بعد الف و اتّفاق كرده‌اند بر كتابت الّن نجمع.