ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٢٥

سپس خداوند سبحان ياد نمود آنچه براى مؤمنين كه در آتش سوختند در بهشت مهيّا و آماده نموده. فرمود:

((إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا)) البتّه آنهايى كه ايمان آوردند و توحيد خدا را تصديق كردند.

((وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ذلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ)) و كارهاى شايسته انجام دادند براى آنهاست بهشتهايى كه از زير قصر و درختان آن نهرها روانست. و اين است رستگارى بزرگ و سود خالص و البتّه فوز را بكبير توصيف كرد براى اينكه نعمتهاى عمل كنندگان نسبت بآنكسى كه عمل نكرده است و بشفاعت داخل بهشت شده بزرگ است براى آنچه در آنست از احترام و بزرگداشت و بزرگوارى و كرامتهاى مخصوص. سپس براى ترسانيدن و بيم دادن كفّار و گناهكاران فرمود:

((إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ)) البتّه مناقشه كردن و حساب كشيدن پروردگارت اى محمّد (لشديد) هر آينه سخت است. يعنى مواخذه كردن او بعذاب آن گاه كه ستمكاران و ستمگران را ميگيرد دردناك و سخت است. و چون بطش و گرفتن را توصيف بشدّت كرده البتّه ناراحتى و شكنجه‌اش دو برابر است.

((إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ)) البتّه بيگمان اوست كه خلق را در دنيا اوّل بار ايجاد ميكند( (وَ يُعِيدُ)) و بعد در روز قيامت اعاده ميكند و ايشان را براى حساب و پاداش زنده مينمايد. پس مهلت دادن او گناهكاران را از روى اهمال كارى نيست.

ابن عبّاس گويد: خداوند اوّل در دنيا عذاب ميكند و بعد در آخرت او را بر ميگرداند و اين براى اينست كه ما قبل او اقتضا ميكند.

((وَ هُوَ الْغَفُورُ)) و اوست بخشنده و آمرزنده گناه مؤمنين از اهل طاعتش را