ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣١٦ - تفسير

و بعضى گفته‌اند: امانت و آن چيزيست كه خدا بر بندگانش پيمان گرفته از تصديق بآنچه بر ايشان واجب نموده و عمل بر آنچه بر ايشان عمل به آن واجب شده است.

(وَ الَّذِينَ هُمْ بِشَهاداتِهِمْ قائِمُونَ‌) و آنهايى كه ايشان بشهاداتشان ايستاده و استوار هستند. يعنى شهادتى كه اداء و اقامه آن بر آنها لازم شده است مينمايند.

و شهادت خير دادن بچيزيست كه آن را مشاهده كرده و ديده و اين گاهى از ديدن و مشاهده كردن خبر دهنده حاصل ميشود، و گاهى از مشاهده چيزى كه بآن ميخواند ميشود.

(وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ‌) و آنهايى كه حفظ ميكنند اوقات و اركان آن را پس بتمامه آن را اداء كرده و چيزى از آن را ضايع نميكنند.

محمّد بن فضل از حضرت ابى الحسن ٧ روايت نموده كه فرمود ايشان اصحاب پنجاه نماز از شيعيان ما ميباشند.

زراره از حضرت ابى جعفر باقر ٧ روايت نموده كه فرمود اين واجب را هر كس در وقت آن بجا آورد و عارف بحقّ آن باشد كه غير آن را بر آن‌