ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١١ - مقصود و تفسير

و بعضى گفته‌اند: قول خدا( لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ‌) يعنى: در فضل و سابقه در اسلام بجهت اينكه تابعين و مردمى كه پيامبر را درك نكرده و صحابه را درك كرده‌اند نميرسند به پايه و مرتبه سابقين از صحابه و نيكان مؤمنين‌( وَ هُوَ الْعَزِيزُ) يعنى اوست كه مغلوب نميشود.

((الْحَكِيمُ)) داناى در تمام كارهايش.

(ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ‌) مقاتل گويد: يعنى نبوّت و پيامبرى كه خداوند مخصوص پيامبريش قرار داد.

((يُؤْتِيهِ)) يعنى: او را عطا مينمايد.

(مَنْ يَشاءُ) بطبق آنچه ميداند از صلاح او براى بعثت و تحمّل او با رسالت را.

(وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌) يعنى: صاحب منّت بزرگيست بر خلق خودش به بر انگيختن محمّد ٦.

محمّد بن ابى عمير از هشام بن سالم در حديث مرفوع روايت كرده كه فقراء و مستمندان آمدند خدمت رسول خدا ٦ و گفتند اى رسول خدا بدرستى كه براى توانگرها امواليست كه آن را تصدّق ميدهند و ما نداريم چيزى كه تصدّق بدهيم و آنها استطاعت دارند كه حج كنند و براى ما نيست كه خانه خدا را زيارت كنيم و آنها دارند كه بنده در راه خدا آزاد كنند و ما قدرت مالى نداريم كه بنده آزاد كنيم، پس پيامبر ٦ فرمود: كسى كه صد مرتبه اللَّه اكبر بگويد: بالاتر است از كسى كه بنده‌اى آزاد كند و كسى كه صد مرتبه سبحان اللَّه بگويد بالاتر است از آنكه صد سرباز سواره در راه خدا با زين و لجام بجهاد بفرستد، و هر كه صد مرتبه لا اله الّا اللَّه بگويد بالا