ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٦٩ - تفسير

اگر كار خوب كرده بود، تا اينكه حسرتش زياد شود.

(وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئاتِهِ‌) و كسى كه ايمان بخدا آورده و عمل صالح انجام دهد گناهان او بخشوده شود.

(وَ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً) و او را داخل نمايد بوستانهايى كه از زير قصرها و درختان آنها نهرها جارى و در آن جاودان براى هميشه بمانند، يعنى: در آن براى ابد و هميشه بوده و آنچه از نعمتها در آن است هرگز فانى نميشود.

(ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌) يعنى: اين رستگارى چنانيست كه چيزى در جنب و كنار آن در بزرگى نيست.

(وَ الَّذِينَ كَفَرُوا) و آن كسانى كه كافر بخدا شدند.

(وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا) و تكذيب كردند به حجتها و دليلهاى ما.

(أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ خالِدِينَ فِيها وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ) آن گروه اصحاب آتش و براى هميشه در آن خواهند بود و بد است مصير آنها يعنى:

مرجع و بازگشت آنان.