ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥٤ - تفسير

((فَأَصَّدَّقَ)) يعنى: پس تصدق داده و مالم را پاك نموده و در راه خدا انفاق مينمودم.

(وَ أَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ‌) يعنى: از آن كسانى ميشدم كه اعمال صالحه مينمودند.

مقاتل گويد: از صالحين يعنى از مؤمنين، و آيه درباره منافقانست ابن عبّاس گويد: يعنى از مطيعين خدا، و آيه درباره مؤمنان است، گويد هيچكس نميميرد كه براى او مال زكاة نداده و يا شرايط حجّ برايش آماده بوده و نرفته مگر اينكه التماس بازگشت ميكند در موقع مرگ گفتند اى پسر عباس به ترس از خدا، پس ما نميبينيم اين كافر را كه طلب برگشت كند، پس گفت من برايتان قرآن ميخوانم آن گاه آيه مذكور را خواند تا قول خدا( مِنَ الصَّالِحِينَ‌) گفت صلاح در اينجا حج است، و از ابى عبد اللَّه (ع) هم همين روايت شده.

(وَ لَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْساً إِذا جاءَ أَجَلُها) و هرگز خدا نفسى را تأخير نياندازد وقتى اجل و مرگش رسيد، يعنى اجل مطلقى كه حتمى است و حكم شده در آن موقع زنده بميرد، و اجل مقيّد آن اجل معلّق است كه بنده در آن موقع ميميرد، اگر غير از آن قطع اجل او نشود يعنى با مرگ تصادفى و امثال آن نميرد و يا بنا بر مصلحتى كه خدا ميداند چيزى از او كم و يا زياد نشود.

(وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ‌) يعنى: داناست باعمال شما و پاداش ميدهد شما را بآن.