ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥٣ - تفسير

يعنى از نمازهاى واجب پنجگانه.

ابى مسلم گويد: ذكر خدا تمام طاعات و فرامين اوست.

و بعضى گفته‌اند: ذكر خدا شكر اوست بر تمام نعمتها و صبر بر بلا و رضاى بقضاء او و آن اشاره باينست كه شايسته و سزاوار نيست كه مؤمن از ياد خدا در تنگدستى و سختى يا در نعمت غافل بماند براى اينكه احسان خدا در هيچ حالى منقطع نميشود.

(وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ‌) يعنى: كسى كه مال و اولاد او را از ياد خدا مغفول و غافل نمايد.

(فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ‌) پس ايشانند آن كسانى كه از ثواب خدا و رحمت او محروم و زيان‌كارند.

(وَ أَنْفِقُوا مِنْ ما رَزَقْناكُمْ‌) و انفاق كنيد از آنچه بشما روزى نموديم در راه خير، پس در آن داخل ميشود زكاة و ساير حقوق واجبه.

(مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ‌) از پيش از آنكه بيايد يكى از شما را مرگ، يعنى اسباب و مقدمات مرگ.

(فَيَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ‌) پس بگويد اى پروردگار من اگر مرا تاخير ميانداختى باجل نزديكى، يعنى آيا ميشود كه تأخير بياندازى، و اين هنگاميست كه علامت و نشانه‌هاى مرگ را معاينه كند پس برگشت بدنيا را سؤال ميكند تا تدارك و جبران آنچه فوت كرده نمايد مفسّرين گفته‌اند: در زجر و توبيخ از تفريط در حقوق خداى تعالى آيه اى بزرگتر از اين آيه نيست. و قول خدا:( إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ‌)، يعنى مانند آنچه در دنيا بمن مهلت و مدت داده شده ميشد