ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤٨ - مقصود و تفسير

(فَاجْتَباهُ رَبُّهُ‌) خداوند او را بنبوّت اختيار كرده.

(فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ‌) يعنى از جمله مطيعين خدا و تاركين گناهان قرارش داد.

(وَ إِنْ يَكادُ الَّذِينَ كَفَرُوا) البته آن كسانى كه كافر شدند نزديك است ان در اينجا از انّ مشدّده مثقّله است، و تقديرش اينست و البته نزديك است كسانى كه كافر شدند.

(لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصارِهِمْ‌) ابن عباس گويد: تو را بكشند و هلاك كنند و او اينطور ميخواند.

كلبى گويد: يعنى تو را بزمين بزنند (يا مبتلا بكسالت صرع و غشوه نمايند).

سدى گويد: با چشمانشان بتو آسيب و صدمه بزنند، و تمام اين گفته ها در معنى برميگردد به چشم زدن و تمام مفسرين ميگويند مقصود آيه زخم چشم است، ولى جبائى اين را منكر شده و ميگويد زخم چشم درست نيست و على بن عيسى رمّانى ميگويد: اين مطلبى را كه جبائى ذكر كرده صحيح نيست، بعلت اينكه محال و ممتنع نيست كه خداوند تعالى عادت را جارى بر صحت اين كرده باشد، براى يك نوع از مصلحت و بر همين مبنا هم تمام مفسّرين اتفاق نموده و عقلاء هم تجويز نموده‌اند و مانعى هم از آن نيست، و در خبر آمده كه اسماء دختر عميس (همسر جناب جعفر طيّار و مادر عبد اللَّه شوهر حضرت زينب و مادر محمد بن ابى بكر) عرض كرد اى رسول خدا فرزندان جعفر مبتلا بزخم چشم شده‌اند پس دعائى و تعويذى برايشان مرحمت فرما، فرمود آرى اگر از قضا و قدر چيزى سبقت ميگرفت هر