ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٣٨ - تفسير و مقصود از اين آيات

معناى امر، يعنى توبه كنيد بسوى خدا. پس البتّه دلهاى شما مايل بگناه شده است.

(وَ إِنْ تَظاهَرا عَلَيْهِ‌) يعنى و اگر حفصه و عايشه معاونت كنند بر اذيّت و آزار پيغمبر ٦.

(از ابن عبّاس) گويد: گفتم بعمر بن خطّاب اين دو زنى كه دشمنى با رسول خدا ٦ كردند كيستند؟ گفت عايشه و حفصه.

بخارى آن را در صحيح خود روايت نموده.

(فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ‌) درستى كه خداوند او مولاى اوست يعنى: آن خدايى كه متولّى حفظ و نگهدارى و يارى اوست.

((وَ جِبْرِيلُ)) نيز معين او و ياوريست كه او را حفظ ميكند.

(وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ‌) يعنى بهترين مؤمنان (از ضحّاك) قتاده گويد: يعنى پيامبران. زجاج گويد: صالح در اينجا نايب از تمام است چنان كه مى‌گويى اين كار را بهترين مردم ميكند و اراده ميكنى هر آدم خوبى را.

ابو مسلم گويد: آن صالحين مؤمنانند بصيغه جمع و واو در قرآن ساقط شده براى ساقط شدنش در تلفّظ. و رواياتى از طريق اهل سنّت و اماميّه وارد شده كه مقصود از صالح المؤمنين، امير المؤمنين على بن ابى طالب ٧ است. و آن قول مجاهد است.

و در كتاب شواهد التّنزيل (حاكم حسكانى حنفى) است كه با سند از سدير صيرفى از حضرت ابى جعفر محمّد الباقر ٧ روايت نموده كه گفت بطور قطع پيامبر خدا ٦ دو مرتبه باصحابش امير