تأكيد دارند و به اصطلاح، برداشتهاى دِقّىِ عقلى از اين گونه روايات را نمى‌پذيرند. حتى در مسائلى همچون اخذِ «مفهوم مخالف»، گفته مى‌شود كه ملاك، فهم و برداشت مردم عادى كوچه و بازار است، و برداشت خود فقها در اين عرصه ملاك نيست؛ زيرا ذهن فقيه، در اثر ممارست با بحث و جَدَل‌هاى علمى، به مطالب عقلى و استدلالى خوگر شده و به اصطلاح علمى: «الفقيه، متهمٌ في حدسه» است. (١٧٦)

خوب، آيا اين نظريه كه ملاك در فهم روايات فقهى را برداشت معمول عُرف (آن هم عرف مردم كوچه و بازار) از آنها دانسته و راه را بر فهم دِقّى عقلى آنها

(١٧٦) آيت اللّه‌ سبحانى نقل مى‌فرمود: مرحوم آيت اللّه‌ حاج شيخ رضى تبريزى (فقيه فحل زمانه ما) روزى در محضر شادروان آيت اللّه‌ بروجردى بود. فرعى فقهى مطرح شد و مرحوم بروجردى نظرشان در آن باب را با استظهار از يك روايت مستدلاً بيان داشتند. اما استظهار ايشان از آن روايت، با برخى دقتها و موشكافى‌هاى عقلى در متن روايت همراه بود كه با فهم متعارف و برداشت طبيعىِ مردم از آن كلام، چندان همخوانى نداشت. حاج شيخ رضى تبريزى، كه باز بودن تكمه‌هاى بالاى پيراهنش به او جلوه‌اى خاص بخشيده بود، ناگهان مشتى محكم بر سينه كوفت و گفت: «آقا! ماييم و ظواهر عرفى روايات. در استظهار از احاديث فقهى، ما را با اِعمال دقت‌هاى ويژه عقلى كه از فهم معمول عرف، دور است، كارى نيست»! آيت اللّه‌ سبحانى مى‌فرمود: حاج شيخ رضى، با همين يك مشت كه (همراه ذكر آن سخنان) به سينه كوفت، نظر آيت اللّه‌ بروجردى را در مسئله تغيير داد!