وَحدى او قليل من شيعتى الذين عرفوا فضلى و فرض امامتى من كتاب اللّه‌ عزّ و جلّ و سنة رسول اللّه‌ صلى اللّه‌ عليه و آله... فكذبوا اللّه‌ و كذّبوا رسوله و جحدوا كتاب اله الناطق بحقّنا و منعونا فرضاً فرضه اللّه‌ لنا، ما لقى اهل بيت نبىّ من امّته مالقينا بعد نبينا صلى اللّه‌ عليه و آله...». (١١١)

عاشوراى ٦١ هجرى كه نام و ياد جانسوزش، براى هميشه كام تاريخ را تلخ و جگر پيامبر (ص) را خون كرده است، ميوه همين فتنه كور و طخيه عميا بود كه قرآن كريم در سوره نور ـ طبق تفسير اهل بيت عصمت عليهم السلام ـ از آن با چنين تعبيرى ياد كرده است: اَو كظلماتٍ فى بحر لُجّى يَغشيه موجٌ من فوقه موج من فوقه سحاب ظلماتٌ بعضها فوق بعض اذا اخرج يدها لم يكد يراها، و من لم يجعل اللّه‌ له نوراً فما له من نور... (١١٢) و حكمت قيام حسينى (ع) اساساً پايان دادن به همين جريان در تاريخ اسلام بود: و بذل مهجته فيك ليستنقذ عبادك من الجهالة و حيرة الضلالة (زيارت اربعين).

يك ذهن ورزيده و مجرّب سياسى، با دقت در منش و روش خلفا و مبادى و غايات اعمال بدعت آلود آنها، بخوبى مى‌تواند انگيزه‌ها و اهداف سياسى را در پس بسيارى از اين اعمال، رديابى كند. استادم، مرحوم آيت اللّه‌ حاج شيخ حسين لنكرانى معروف به «مرد دين و سياست» (يار و همرزمِ مرحومان آيت اللّه‌ شهيد مدرس و امام خمينى قدّس سرّهما) در اين باره نكته‌هاى بسيار جالب و گفتنى داشت. در اين زمينه، چنانچه از سياست خليفه دوم مبنى بر تبعيض در پخش بيت المال بين مردم (كه به ايجاد فاصله فاحش طبقاتى در جامعه اسلامى انجاميد)

(١١١) تأكيد روى كلمات از ماست. براى متن اين خطبه ر. ك: الروضة من الكافى، تصحيح و مقابله و تعليق: على اكبر غفارى، دارالكتب الاسلاميه، تهران، صص ٥٨ ـ٦٣ . مرحوم كلينى، بخشى از اين حديث را ـ با اندكى اختلاف در تعبير ـ در اصول كافى نيز آورده است. ر. ك: الاصول من الكافى، ١/٥٤.
(١١٢) ر. ك: تفسير برهان و نورالثقلين، روايات مذكور در ذيل آيه ياد شده.