اين حديث دلالت مى‌كند كه انفال براى خدا و رسول است، اما به آيه اشاره‌اى نمى‌كند و بيان مى‌كند كه هر آنچه براى خداوند است، به رسول تعلق دارد و او به هر صورتى كه دوست داشته باشد در آن تصرف مى‌كند.

٣ ـ موثقه اسحاق بن عمار از امام صادق(ع):

سألت أبا عبداللّه‌(ع) عن الأنفال ، فقال: هي القرى التي قد خربت وانجلى أهلها، فهي للّه‌ و للرسول، و ماكان للملوك فهو للامام، و ما كان من الارض بخربة(من أرض الجزية ـ خ. ل: تفسير القمي) لم‌يوجف عليه بخيل ولا ركاب وكل أرض لاربّ لها و المعادن منها، و من مات وليس له مولى فماله من الأنفال (١٤)؛

از امام صادق(ع) در مورد انفال سؤال كردم، فرمودند: انفال هر سرزمينى است كه ويران شده و اهالى آن ترك مكان كرده باشند، اين سر زمين‌ها براى خداوند و رسول اوست. هر آنچه براى ملوك است براى امام مى‌باشد و تمامى سر زمين‌هاى ويران (در تفسير قمى زمين‌هايى كه به جزيه گرفته مى‌شود ذكر گرديده است) كه با لشكر كشى تصرف نشده باشد و تمامى زمين‌هايى كه صاحب ندارد و تمامى معادن و تمامى اموال كسى كه بميرد و وارثى نداشته باشد، از انفال است.

ابتداى موثقه حكم مى‌كند كه انفال براى خدا و رسول است و انفال را به مناطقى كه خراب شده و اهلش آن را ترك كرده‌اند تفسير كرده است، ولى در ذيل حديث، مال كسى را كه صاحبى ندارد در انفال داخل كرده است. تبيين روايت در ادامه مباحث خواهد آمد.

٤ ـ موثقه عبداللّه‌ بن سنان از امام صادق(ع) در مورد غنيمت:

قال: يخرج الخمس و يقسّم ما بقي بين من قاتل عليه وولي ذلك و أمّا

(١٤) همان، ح٢٠.