دستورهاى پيامبر اكرم (ص) (و به اصطلاح اجتهادات او در برابر نص) را مصداق عقل‌گرايى شمرده است! (٤٨) و حتى با اشاره به تفسيرهاى عجيب خلفاى سقيفه از دين در حوزه مسائل مرتبط با حكومت (كه به قول خود وى: «مغاير با فهم عمومى اصحاب و مسلمانان» بوده (٤٩)، چنان «تعارض آشكار»ى با «آنچه ساير اصحاب و مسلمانان از قرآن كريم و سيره نبوى دريافته بودند» داشت (٥٠) كه «در ميان ياران پيامبر (ص) غريب و منحصر به فرد مى‌نمود» (٥١) و خلفا تنها «به دليل برخوردارى از اقتدار خلافت [ بخوانيد: ضرب شمشير]... مى‌توانستند چنين تفسيرهايى را بى‌محابا عرضه...، بلكه آن را به عنوان قانون لازم الاجرا بر همه مسلمانان تحميل» كنند (٥٢)، و «تأثير شگرف اين گونه آراء در تاريخ فقاهت اهل سنت... برخاسته از كيش شخصيت خلفاى نخستين و بخصوص عمر در ميان پيروان اين فرقه است» (٥٣)) مى‌گويد:

«مى‌توان گفت كه يكى از اولين نمونه‌هاى جنبش عقل‌گرايى در فهم شريعت، توسط دستگاه خلافت پديد آمد»! (٥٤)

(٤٨) همان: صص ١٧٥ـ١٨٣.
(٤٩) همان: ص ١٧٦.
(٥٠) همان: ص ١٨٢.
(٥١) همان: ص ١٨٣.
(٥٢) همان: ص ١٧٦.
(٥٣) همان: ١٨٢.
(٥٤) همان: صص ١٧٦ـ١٧٧. در همين راستا، نويسنده، بدعت‌هاى گوناگون خليفه ثانى در اسلام (همچون: مخالفت صريح با دستورهاى خدا و پيامبر «ص» در مورد يكى بودن زمان حج و عمره بر خلاف زمان جاهليت، و انجام متعة الحج و متعة النساء، و نيز برداشتن حىّ على خير العمل از اذان و متقابلاً افزودن الصلوة خير من النوم به آن، و...) را «نمود نوعى گرايش عقل‌گرايى در فهم دين»! قلمداد كرده (همان: ص ١٧٨) و با عنوان «ابداعات فقهى»! از آن ياد مى‌كند! (همان: ص ١٨٣).