امام رضا(ع) فرمود: منظور از قوام در آيه «و كان بين ذلك قواماً» همان نيكى و بخشش است كه نسبت به هر يك از توانمند و تنگدست به اندازه توانايى و به اندازه مؤونه اهل و عيال او كه هم به صلاح خود و عيالش باشد، تقدير مى‌شود. خداوند انسان را به چيزى تكليف نمى‌كند مگر اين كه آن را به او داده باشد. (٢٨)

٣. قال أبوعبداللّه‌(ع): كان علي بن الحسين(ع) إذا أتاه ختنه على ابنته أو على أخته بسط له رداه ثمّ أجلسه ثمّ يقول: مرحباً بمن كفى المؤونة و ستر العورة؛

امام صادق(ع) مى‌فرمايد: وقتى شوهر دختر يا خواهر امام زين العابدين(ع) نزد او مى‌آمد، حضرت عباى خود را پهن مى‌كرد و وى را بر آن مى‌نشاند و مى‌فرمود: مرحبا به كسى كه مؤونه را مى‌پردازد و ناموس را حفظ مى‌كند. (٢٩)

٤. عن أبي الحسن الأوّل(ع)، قال عبدالرحمن بن الحجاج: سألته عن الرجل يكون أبوه أو عمّه أو أخوه يكفيه مؤونته أيأخذ من الزكاة فيتو سّع به إن كانوا لايوسّعون عليه في كلّ ما يحتاج إليه ؟ فقال(ع): لابأس؛

عبدالرحمان بن حجاج مى‌گويد: از امام موسى كاظم(ع) پرسيدم: مردى كه پدر يا برادر و يا عمويش مؤونه او را بدهند آيا مى‌تواند از زكات براى گشايش و توسعه در زندگى خود استفاده كند در حالى كه پدر يا برادر وى همه مايحتاج زندگى او را تأمين نمى‌كنند؟ امام(ع) در جواب فرمود: اشكالى ندارد. (٣٠)

٥. عن الرضا(ع): علّة تحليل مال الولد لوالده بغير إذنه... مع أنّه المأخوذ بمؤونته صغيراً و كبيراً؛

امام رضا(ع) در جواب سؤال‌هاى محمد بن سنان فرمود: علّت حلال بودن مال

(٢٨) وسايل الشيعه، ج٢١، ص٢٦٨.
(٢٩) همان، ص٥٥٦.
(٣٠) همان، ج٢٠، ص٦٥.