{فإن طلّقها فلا تحلّ له من بعدُ حتّى تنكح زوجاً غَيرهُ فانٍ طلّقها فلا جناح عليهما أن يتراجعا إن ظنّا أن يقيما حدودَ اللّه‌ و تلك حدودُ اللّه‌ يبيّنها لقومٍ يعلمون } ؛ (٢٠)

اگر او را طلاق داد، از آن به بعد، زن بر او حلال نخواهد بود؛ مگر اينكه همسر ديگرى انتخاب كند. اگر (همسر دوم) او را طلاق داد، ايرادى ندارد كه بازگشت كنند؛ در صورتى كه اميد داشته باشند كه حدود الهى را محترم مى‌شمرند. اينها حدود الهى است كه خدا آن را براى گروهى كه آگاهند، بيان مى‌كند.

خلاصه معناى آيه اين است كه: چنانچه مردى همسرش را سه بار طلاق دهد، ديگر آن زن بر او حلال نيست تا اين كه مرد ديگرى (محلّل) به صورت صحيحى با او ازدواج كند، آنگاه چنانچه همسر دوم بميرد يا زن را طلاق دهد و عدّه او هم پايان يابد شوهر اوّل مى‌تواند براى بار دوم او را به عقد خود در آورد. محلّل هم شروطى دارد كه در كتب فقهى ذكر شده است.

اما آيه چهارم، يعنى اين سخن خداوند كه: {فإذا طلّقتم النساء فبلغن أجلهُنّ... } ،به تفسير نيازى ندارد؛ زيرا مفهوم آن روشن است.

آنچه بيان شد ديدگاه ما در مورد تفسير آيات مربوط به اين بحث بود. اينك به اصل بحث، يعنى حكم طلاق سوم مى‌پردازيم و مى‌گوييم: پس از آشنايى با مفاد آيات فوق، معلوم مى‌شود كه كتاب و سنّت، سه طلاق در يك مجلس را باطل مى‌دانند و طلاق بايد

(١٩) بقره، آيه ٢٢٩.
(٢٠) همان، آيه ٢٣٠.