٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٢ - سه طلاق در يك مجلس و شهادت بر طلاق آية اللّه جعفر سبحانى

عطاء، جابربن زيد، هادى، قاسم، باقر، ناصر، احمد بن عيسى و عبداللّه‌ بن موسى بن عبداللّه‌، و بنابر روايتى از زيد بن على نقل كرده است. گروهى از متأخرين از جمله ابن تيميّه و ابن قيّم و گروهى از محققان هم بر اين عقيده‌اند. اين مطلب را ابن مغيث در كتاب «الوثائق» از محمد بن وضاح نقل كرده است و همچنين نقل شده كه گروهى از مشايخ قرطبه، مانند محمد بن بقى و محمد بن عبدالسلام و ديگران، مطابق اين نظر فتوا داده‌اند. اين رأى را ابن منذر از اصحاب ابن عباس مانند عطاء، طاووس و عمربن دينار نقل كرده و ابن مغيث نيز آن را در كتاب مزبور، از على ـ رضى اللّه‌ عنه ـ ، ابن مسعود، عبدالرحمن بن عوف و زبير حكايت كرده است. (٨)

اينها نمونه‌اى بود از سخنان علماى اهل سنت كه همگى نشان مى‌دهند جمهور فقهاى اهل سنت، بعد از عصر تابعين، با استدلال به دلايلى كه بعدها نقل مى‌كنيم، اين گونه سه طلاقه كردن را نافذ دانسته‌اند و طلايه دار آنان در اين عمل، عمربن خطاب است كه در مقابل ديدگان صحابه، اين گونه سه طلاقه كردن را تنفيذ كرد. اما اگر كتاب و سنت بر خلاف اين ديدگاه بود بايستى به آنچه كه كتاب و سنت مى‌گويند تمسك كرد. اينك ديدگاه حق را در ضمن بيان چند موضوع، تقديم مى‌كنيم:

بررسى آيات وارده در اين موضوع

خداوند فرموده است:

{والمطلّقات يتربّصن بأنفسهنَّ ثلاثة قرؤ ولايحلُّ لهنّ أن يكتمن ما خلق اللّه‌ُ في ارحامهنَّ إِن كنّ يؤمنّ باللّه‌ و اليوم الآخر و بُعولتهنّ أحقّ بردهنّ في ذلك إِن أَرادوُا إِصلاحاً و لهنَّ مثلُ الَّذي عليهنّ بالمعروف و للرجال عليهنّ درجةٌ واللّه‌ عزيزٌ حكيمٌ } ؛ (٩)

زنان مطلّقه، بايد به مقدار سه مرتبه عادت ماهانه ديدن (و پاك شدن) انتظار بكشند! و


(٨) نيل الأوطار، ج٦، ص٢٣١.
(٩) بقره، آيه ٢٢٨.