حسن بن علىّ مى‌گويد: به امام رضا(ع) گفتم: كنيزى دارم..... قسم ياد كرده‌ام كه هرگز او را نفروشم ولى الآن به پول آن نياز دارم، علاوه بر اين كه فروختن وى مؤونه‌ام را سبك‌تر مى‌كند. امام(ع) در جواب فرمود: به قسم خودت وفا كن. (٢٥)

٥. عن اميرالمؤمنين (ع): شتّان بين عملين: عمل تذهب لذّته و تبقى تبعته، و عمل تذهب مؤونته و يبقى أجره؛ (٢٦)

امير المؤمنين(ع) مى‌فرمايد: چه قدر فرق است بين عملى كه لذت آن از بين مى‌رود ولى سختى و رنج آن باقى مى‌ماند و عملى كه مؤونه آن از بين مى‌رود اما اجر و پاداش آن باقى مى‌ماند.

در اين قسم از روايات كلمه مؤونه به معناى سختى، رنج و سنگينى به كار رفته است كه بنابرتصريح صحاح اللغه يكى از معانى آن نيز مى‌باشد.

دسته سوم از روايات

١. عن الرضا(ع): لايجب عليّ النساء أن يعطين أزواجهنّ لأنّ على الرجل مؤونة المرأة... ؛ امام رضا(ع) مى‌فرمايد: بر زن‌ها واجب نيست كه چيزى به همسرانشان عطا كنند؛ زيرا مؤونه زن بر عهده شوهر است. (٢٧)

٢. عن أبي الحسن(ع) في قول اللّه‌ عزّوجلّ: «و كان بين ذلك قواماً» قال: القوام: هو المعروف على المُوسع قدره و على المُقترقدره على قدر عياله و مؤونته

(٢٥) معانى الاخبار، ص١٥٢؛ وسائل الشيعه، ج٢١، ص٢٥٢.
(٢٦) وسائل الشيعه، ج٢٣، ص٣٢٠.
(٢٧) همان، ج١٥، ص٢٣٨.