فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٧ - متعه حج در كتاب و سنّت آیت الله جعفر سبحانى

٢. اهل سنت با تفسير قِران به جمع كردن بين عمره و حج، اين كار را به دو صورت جايز دانسته‌اند:

أ: اين كه از ميقات براى عمره و حج، يك جا و به يك نيت، احرام ببندد، و اين، جمع حقيقى بين عمره و حج است.

ب: اين كه فقط براى عمره احرام ببندد، آن گاه قبل از انجام بيشتر شوط‌هاى طواف، براى حج محرم شود.

ابن رشد مى‌گويد: «حج قِران آن است كه مكلف براى عمره و حج، يك جا محرم شود و يا در ماههاى حج براى عمره محرم گردد، آن گاه قبل از آن كه از احرام خارج شود، اعمال حج را انجام دهد و كسى كه حج قِران را انجام مى‌دهد، چنانچه اهل مكه نباشد بايد قربانى كند و در غير اين صورت، قربانى كردن لازم نيست. برخى گفته‌اند كه از نظر بيشتر فقها، عكس اين عمل صحيح است، يعنى ابتدا براى حج احرام ببندد و به دنبال انجام اعمال حج، براى عمره محرم شود اما اين كار نزد حنفيه مكروه است». (٩)

اما از نظر شيعه اماميه، پيوستگى بين حج و عمره و انجام آن به يك نيت و همچنين ادخال يكى بر ديگرى و انجام آن‌ها به نيت دو حج يا دو عمره در يك سال، جايز نيست.

پس از بيان اين مطالب، تحقيق مسأله، در گرو بحث در چند امر است:

اوّل: بيان احكام موجود در آيه حج

خداوند در قرآن فرموده است:

{و اتمّوا الحجَّ و العمرة للّه‌ فإن احصرتم فما استيسر من الهدي و لاتحلقوا رؤوسكم حتّى يبلغ الهدي محلّه فمن كان منكم مريضاً أو به أَذىً من رأسه ففدية من صيام أو }