خروج از احرام ميان عمره و حج كه متعه حج ناميده مى‌شود و نيز جمع ميان عمره و حج در ماههاى حج، به شهادت تاريخ و حديث، سنت قطعى پيامبر(ص) بوده است. اما خليفه دوم با تكيه بر مصلحت انديشى‌هاى شخصى، با صراحت و سماجت در مقابل سنّت نبوى(ص) ايستادگى كرد و پايه گذار بدعتى گرديد كه برخى از خلفاى پس از وى و نيز بعضى از فقيهان اهل سنّت ـ كه به پيروى از او بيش از پيامبر(ص) اهتمام داشتند ـ آن را دنبال كردند. نوشتار حاضر باكند وكاو در معتبرترين متون حديث، تاريخ و فقه اهل سنّت، زواياى مختلف اين واقعه اسف بار را آشكار مى‌سازد.

تمتّع در لغت به معناى بهره بردارى و لذت بردن است. در عربى گفته مى‌شود: «تمتّع و استمتع بكذا و مِن كذا»؛ يعنى مدت زيادى از آن بهره بردارى كرد و لذت برد؛ و در اصطلاح فقها متعه در سه مورد به كار مى‌رود: