فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٤٨ - فقه در انديشه احيا گرانه سيد جمال الدين اسد آبادى عزيز اللّه مهريزى - مسعود امامى
مرض پردازند و يأس را كه از صفات رذيله است از بيخ و بن بركنند تا وعده حق الهى از رخ پرده برگيرد كه وكان حقّاً علينا نصرالمؤمنين». (٧)
او عظمت اسلام را به دست علما مىبيند:
«علماى دين اسلام، ورثه صاحب شرع هستند كه با دعوتشان مجد مسلمين را اعاده مىكنند...» (٨).
درجايى ديگر مىنويسد:
«.... از طرفى، امراى مسلمين در رذيله طمع و هوى فرو رفتند و كلام خدا را پشت سرانداختند و واجب خدا را منكر شدند. امّا اگر مسلمين به عقايد خود چنگ افكنند و علماى عامل به رعايت و نظارت بر آنان بپردازند، ارواح و آحادشان به هم گرهمىخورد ولى با اسف بارى بايد گفت كه چنين نيست». (٩)
در موضعى ديگر مىگويد:
«... مخصوصاً بر علما واجب است كه غفلت زدگان را بيدار كنند و آنان را به انجام فرايض و استقامت، فراخوانند...». (١٠)
سيد، به شأن و نقش علما اهتمام فراوانى مىورزد:
«من بر اين عقيده هستم كه اگر علماى عامل، آن انديشه و گرايش به وحدت و سيادت و رغبت در حفظ حوزه اسلام را ـ كه همگى صفات كامنه نفوس مسلمين است ـ جهت دهى كنند، مسلمين در نزديكترين زمان به اين خواسته خود خواهند رسيد». (١١)
وى براى كنارهگيرى علما عذرى نمىبيند:
(٧) العروة الوثقى، ص١٢٩ و ١٣٠.
(٨) همان، ص١٢٩.
(٩) همان، ص١٣٤ و ١٣٥.
(١٠) همان، ص١٨٧.
(١١) همان، ص١٤٣.