بن سلمه نقل مى‌كند كه او از عاصم جحدرى از پدرش از عقبة بن ظبيان شنيد كه وقتى از على از معناى «وانحر» در آيه «فصل لربك و انحر» پرسيده شد، دست راستش را تا وسط آن، روى سينه‌اش گذاشت.

آنچه بخارى در تاريخش طبق نقل بيهقى روايت كرده، با آنچه خود بيهقى مستقيم روايت كرده است، از دو جهت تفاوت مى‌كند:

١. سند بيهقى به عقبة بن صهبان منتهى مى‌شود؛ در حالى كه طبق نقل بخارى، سند روايت به عقبة بن ظبيان منتهى مى‌شود.

٢. طبق نقل بيهقى، عاصم جحدرى از عقبة بن صهبان روايت مى‌كند؛ در حالى كه طبق نقل بخارى، عاصم به واسطه پدرش از عقبة بن ظبيان روايت مى‌كند. نام پدر عاصم يعنى عجاج در كتاب‌هاى رجالى ذكر نشده است.

در نتيجه چنين حديثى با اين همه ضعف و اضطراب سندى هرگز قابل استناد نيست.

٤. حديث غزوان بن جرير

بيهقى از غزوان بن جرير از پدرش نقل كرده است:

چنين بود كه وقتى على ـ رضى اللّه‌ عنه ـ به نماز مى‌ايستاد و تكبير مى‌گفت، دست راستش را به مچ دست چپ مى‌زد و تا رفتن به ركوع بر اين حالت بود، مگر براى خاراندن پوست يا درست كردن لباس. (٤٥)

در ضعف اين روايت همين بس كه جرير، پدر غزوان، مجهول است. ذهبى مى‌گويد: جرير ضبى ناشناخته است.

٥. مرسله غضيف و مرسله شداد

بيهقى مى‌گويد:

حارث بن غضيف كندى و شداد بن شرحبيل انصارى براى من نقل كردند كه

(٤٥) سنن بيهقى، ج٢، ص٩٢.