کلینی از علی بن ابراهیم از قول پدرش از ابن ابی عمیر از چند تن از اصحاب روایت کرده است: اتی أمیر المؤمنین (ع) برجل نبّاش فأخذ أمیر المؤمنین (ع) بشعره فضرب به الأرض ثمّ أمر الناس أن یطؤوه بأرجلهم فوطؤوه حتی مات [١].
«مردی نبّاش (کفن دزد) را خدمت حضرت امیر (ع) آوردند، حضرت موی او را گرفت و او را بر زمین زد سپس به مردم فرمان داد که او را پایمال کنند، مردم او را پایمال کردند تا مرد.»
صدوق در الفقیه همین روایت را این گونه نقل کرده است: وروی أن أمیر المؤمنین (ع) اتی بنبّاش فأخذ شعره و جلد به الأرض ثمّ قال:
طؤوا عباد اللّٰه علیه فوطی حتی مات [٢].
نبّاشی را نزد امیر المؤمنین (ع) آوردند. حضرت موی او را گرفت و او را بر زمین افکند سپس فرمود: بندگان خدا، او را پایمال کنید.
او پایمال شد تا مرد.»
در وسایل الشیعه این روایت را بدین عنوان از صدوق کرده است: «محمّد بن علیّ بن الحسین باسناده إلی قضایا أمیر المؤمنین (ع)» [٣].
سند صدوق به قضاوت‌های امیر المؤمنین، صحیح است، امّا اینکه این روایت، از قضاوت‌های امیرالمؤمنین باشد، استنباط صاحب وسایل است و گرنه در کتاب الفقیه چیزی غیر از آنچه ذکر کردیم وجود ندارد که نشان دهد این روایت از روایاتی است که صدوق تحت عنوان «قضایا امیر المؤمنین» آورده است. ما در جایی دیگر گفتیم که روایتی را که صدوق با عنوان «قضی امیر المؤمنین» شروع نکرده

[١]. وسایل الشیعه، ج ١٨، باب ١٩ از ابواب حدّ السرقه، حدیث ٣.
[٢]. الفقیه، ج ٤، ص ٤٧.
[٣]. وسایل الشیعه، ج ١٨، ص ٥١٢.