صاحب خانه قتل او را جایز و خون او را مباح شمرده‌اند. مناسب است به این روایات و آنچه در این مقام می‌توان از آنها به دست آورد و اینکه آیا مفاد این روایات، توسعۀ عنوان محاربه است به هرگونه دزد و دزدی یا اینکه چنین نیست، پرداخته شود.
١. صحیح حلبی عن ابی عبداللّٰه (ع) قال: قال أمیر المؤمنین (ع): إذا دخل علیک اللصّ المحارب فاقتله فما أصابک فدمه فی عنقی [١].
«حلبی در حدیث صحیحی از امام صادق (ع) روایت کرده که از قول امیر المؤمنین (ع) فرمود: هرگاه دزد محارب وارد خانۀ تو شد او را بکش، خون او به گردن من.»
٢. معتبره غیاث بن ابراهیم عن جعفر (ع) عن أبیه (ع) أنّه قال: إذا دخل علیک رجل یرید أهلک ومالک فابدره بالضربة إن استطعت فإنّ اللصّ محارب للّٰه‌ولرسوله (ص) فما تبعک من شی‌ء فهو علیّ [٢].
«غیاث بن ابراهیم از امام صادق (ع) روایت کرد که پدرش فرمود: اگر مردی به قصد تجاوز به اهل یا مال تو به خانه‌ات در آمد، اگر می‌توانی در زدن او پیشدستی کن هر پیامدی که برای تو داشت بر عهدۀ من، همانا دزد، محارب با خدا و پیامبر خداست.»
٣. صحیح منصور عن أبی عبداللّٰه (ع) قال: اللصّ محارب للّٰه‌ولرسوله فاقتلوه فما دخل علیک فعلیّ [٣].
«منصور در حدیث صحیحی از امام صادق (ع) روایت کرد که فرمود: دزد، محارب با خدا و پیامبر است، او را بکشید، هر پیامدی داشت بر عهدۀ من.»

[١]. وسایل الشیعه، ج ١٨، باب ٢ از ابواب دفاع، ص ٥٩٠.
[٢]. همان، باب ٥ از ابواب دفاع یا باب ٧ از ابواب محارب، حدیث ٢.
[٣]. همان، ح ١٨، باب ٧ از ابواب حدّ محارب، ص ٥٤٢، حدیث ١.