واژۀ «می‌توان». اگرچه، برخی از قدما، مانند ابوالصلاح حلبی [١] و در برخی نوشته‌های فقهی مانند فقه الرضا [٢] و بعضی از معاصرین چون مرحوم آیت اللّٰه خویی [٣] حتی در آن دو مورد نیز قصاص را نپذیرفته و حکم به دیه نموده‌اند حال آنکه ماده یادشده به طور عموم مرتکب سقط جنین را الزاماً محکوم به قصاص کرده است.
از این رو شایسته است پیشینۀ فقهی بحث سقط جنین را مطرح و آراء فقهاء را با توجّه به دلائل آن ذکر کنیم تا صحّت تردید یادشده، بلکه صحیح نبودن حکم در قسمت دوم ماده مذکور روشن گردد.
یادآور می‌شویم جنین در لغت عبارت است از هر چیزی که پوشیده و پنهان باشد. به همین لحاظ، به انسان تا هنگامی که در رحم است جنین گویند و تعریف فقهایی مانند ابن ادریس به همین اشاره دارد. [٤]
صورت‌های سقط جنین:
به طور کلّی سقط با ایراد جنایت عمدی به جنین دارای چهار صورت است:
١. ایراد جنایت عمدی به جنین قبل از دمیده شدن روح.
٢. ایراد جنایت یا سقط عمدی جنین بعد از دمیده شدن روح و مرگ در رحم.
٣. ایراد جنایت یا سقط عمدی جنین و مرگ بیرون از رحم، قبل از استقرار حیات.

[١]. سلسلة الینابیع الفقهیة، علی اصغر مروارید، ج ٢٤، ص ٢٤٤، مؤسّسة فقه الشیعة، الدار الاسلامیة.
[٢]. همان، ج ٢٤، ص ٢.
[٣]. مبانی تکملة المنهاج، آیت اللّٰه خویی، مسأله ٣٩٣، ص ٤١٧، مطبعة الولایة.
[٤]. سرائر، ابن ادریس حلّی، ج ٣، ص ٤١٦، انتشارات جامعه مدرسین.