در ایجاد فساد در زمین نخواهد بود. فقط بحث در این است که هرگاه چنین عملی همراه باشد با سلب امنیّت و ایجاد رعب و وحشت در منطقه به گونه‌ای که یک درگیری شخصی، سبب ارعاب و ناامنی عمومی در آن منطقه شود، آیا این عمل مشمول مجازات مقرّر برای محاربه خواهد بود یا نه؟ شاید نظر صاحب جواهر نیز به چنین حالتی باشد.
در چنین حالتی، درست آن است که عمل مزبور مشمول ادلّۀ محاربه خواهد بود، زیرا عنوان محاربۀ با خدا و پیامبر و سعی در افساد زمین، بر چنین عملی صادق خواهد بود هر چند که مقصود اصلی محارب از این عمل، محاربۀ با خدا و پیامبر و … نباشد. امّا از آنجا که با کار او، محاربۀ با خدا و پیامبر و فساد در زمین، تحقّق خارجی پیدا خواهد کرد و خود او نیز متوجّه چنین نتیجه‌ای بوده، کار او مصداق افساد در زمین و سلب امنیّت و محاربۀ با خدا و پیامبر خواهد بود و دلیلی بر شرط بودن قصدی بیش از این، وجود ندارد مثلًا اینکه باید کاری که از محارب سرمی‌زند مقصود اصلی او بوده باشد تا عنوان محاربه بر آن صدق کند.
روشن‌تر از این حالت، حالتی است که محاربۀ شخص محارب با دشمنان شخصی خود متوقّف بر آن باشد که با نوع مردم بجنگد و آنان را بترساند و یا دشمنی شخصی و جنگ او با دشمنانش به روشی باشد که طبعاً به محاربۀ با همۀ مردم و ارعاب آنان بینجامد. مانند جایی که دشمن او میان مردم پنهان شده باشد یا مردم دشمن او را مخفی کرده باشند و او نیز برای دست‌یابی به دشمن، علیۀ همه مردم سلاح بکشد. در چنین مواردی، محاربه و افساد قطعاً صادق خواهد بود.
چکیدۀ سخن آنکه هرگاه اقدام کسی به محاربه واعمال زور، سبب ارعاب مردم وسلب امنیّت از زندگی و مال و ناموسشان شود، چنین کاری، محاربه و افساد