حمزة بن محمّد بن احمد بن جعفر بن محمّد بن زید بن علی بن الحسین بن علیّ بن ابی طالب (العلوی)، عن أبی نصر قنبر بن علیّ بن شاذان، عن أبیه، عن الفضل بن شاذان.
الحاکم أبو محمّد جعفر بن نعیم بن شاذان، عن عمّه أبوعبداللّٰه محمّد بن شاذان، عن الفضل بن شاذان.
چنین حدیثی که حدیثی طولانی است و چنانکه در عیون آمده نامه‌ای است از امام رضا (ع) که در آن، اسلام خالص را به نحو ایجاز و اختصار نگاشته است و از سه طریق و با واسطۀ کم یعنی فقط دو واسطه میان شیخ صدوق و فضل بن شاذان، نقل شده است، ما را مطمئن می‌سازد که این نامه نزد فضل بن شاذان موجود بوده و فرزندان و نزدیکان او چنانکه در طرق سه‌گانۀ مذکور آمده آن را از او نقل کرده‌اند به گونه‌ای که اصل صدور حدیث از فضل بن شاذان مورد اطمینان است و نیاز به حجّیت تعبّدی ندارد. فضل بن شاذان نیز موثّق است، بنابر این خبر یاد شده، معتبر است. علاوه بر این، طریق سوم هم قابل تصحیح است زیرا جعفر بن نعیم بن شاذان از مشایخ صدوق است که فراوان برای آنها طلب رحمت کرده و از او حدیث نقل کرده است. دربارۀ ابو عبداللّٰه محمّد بن شاذان نیز در توقیع شریف حضرت ولی عصر روحی له الفدا در پاسخ محمّد بن عثمان عمری که مسایل مشکل خود را از آن حضرت پرسیده بود، به خطّ شریف حضرت آمده است: «وأمّا محمّد بن شاذان بن نعیم خانه رجل من شیعتنا اهل البیت» یعنی «محمّد بن شاذان بن نعیم مردی از شیعیان ما اهل بیت است.»
بنابر آنچه گفته شده روایت یادشده از لحاظ سند معتبر است. از لحاظ دلالت، به این روایت استدلال شده بر اینکه حکم کسی که بخواهد فساد برپا کند، قتل است، زیرا امام (ع)، چنین کسی را از حکم عدم جواز قتل در دار التقیّه، استثناء کرده است.