همانند این روایت، روایتی است که جابر از امام باقر (ع) نقل کرده که فرمود: «من أشار بحدیدة فی مصر قطعت یده و من ضرب بها قتل. [١]» یعنی «هر کس در شهری، با سلاح اقدام به تهدید کند، دست او قطع می‌شود و اگر با سلاح به کسی ضربه‌ای برساند، مجازات او قتل است.» این روایت نیز به سبب وجود عمرو بن شمر در سند آن، ضعیف است.
روایت سکونی، این روایت پیش‌تر ذکر شد و دربارۀ مردی است که آتش به خانۀ گروهی افکند و در نتیجۀ آن، خانه و اثاث آن سوخت. امام علی (ع) دربارۀ این مرد فرمود: «إنّه یغرم قیمة الدار وما فیها ثمّ یقتل» یعنی «او خسارت قیمت خانه و اثاث آن را می‌پردازد وسپس کشته می‌شود.»
پیش‌تر گفتیم که این روایت اگر ناظر به مجازات محارب باشد، ظاهر آن این است که آن شخص خانۀ گروهی را به آتش کشید نه خانۀ شخص معیّنی را و این کار با قصد ارعاب آن گروه و محاربۀ با آنها و بیرون راندنشان از سرزمینشان سازگاری دارد و چنین کاری قطعاً مصداق محاربه خواهد بود، زیرا در تحقّق محاربه، شرط نشده که محاربه با همۀ مردم باشد بلکه کافی است که با اهل یک محلّه یا عابران یک راه باشد.
حاصل سخن آن است که هرگاه محاربه و سلاح کشیدن و ارعاب جنبۀ نوعی (عمومی) نداشته باشد بلکه متوجّه شخص یا گروه معیّنی بوده و به جهت دشمنی و انتقام گیری شخصی میان دو طرف باشد بدون اینکه قصد اخلال در زندگی مدنی و امنیّت یک منطقه در میان باشد، چنین عملی مصداق محاربۀ با خدا و پیامبر و سعی

[١]. همان.