«سورة بن کلیب گفت: خدمت امام صادق (ع) عرض کردم: مردی برای رفتن به مسجد یا برای امر دیگری از خانه بیرون می‌رود، مرد دیگری او را می‌بیند و به تعقیب او می‌پردازد و او را می‌زند و لباسش را می‌ستاند. امام صادق فرمود: از جانب شما در این‌باره چه می‌گویند؟ گفتم: می‌گویند این کار، فسادی آشکار است ولی محارب فقط در سرزمین مشرکان مصداق دارد. امام فرمود: حرمت کدام یک افزون‌تر است. دارالاسلام یا دارالشرک؟ راوی گفت: گفتم: حرمت دار الإسلام، آن گاه امام فرمود: کسانی که مرتکب چنان اعمالی می‌شوند، مشمول این آیه هستند: (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِینَ … ).»
این روایت نیز در مورد محاربۀ داخل شهر وارد شده است، بلکه این روایت دلالت دارد بر اینکه هر گونه اعمال زور و ترساندن مردم به منظور غارت و دزدی و اخّاذی، برای تحقّق محاربه کافی است و سلاح کشیدن، شرط نشده است. زیرا آنچه در عنوان روایت آمده، تعقیب و ضرب و ستاندن لباس است و اگرچه این کار غالباً به کمک سلاح انجام می‌گیرد ولی درپاره‌ای موارد بدون سلاح نیز صورت می‌پذیرد.
بنابراین روایت یادشده صلاحیت آن را دارد که دلیلی بر توسعۀ عنوان محارب و مشروط نبودن آن به شرط «کاربرد سلاح» باشد به گونه‌ای که این عنوان، هر نوع تغلب همراه با زور را که سبب ارعاب مردم شود اگرچه با سلاح نباشد بلکه با عصا یا سنگ یا هر ابزار ترسانندۀ دیگری باشد، نیز در بربگیرد، شاید عنوان محارب نیز در واقع این چنین باشد، یعنی اختصاص به محاربۀ با سلاح نداشته باشد، از این رو اطلاق آیه و بعضی از روایاتی که عنوان «سلاح کشیدن» در آنها نیامده بلکه فقط عنوان محاربه در آنها آمده است، صلاحیت آن را دارد که اینگونه تعمیمی از آنها استفاده شود. این روایت از ناحیۀ سند ضعف دارد، زیرا سورة بن کلیب توفیق نشده است.