٣. از دیگر روایات در این‌باره، روایت مدائنی از امام رضا (ع) است: قال: سئل عن قول اللّٰه عزّ وجلّ: (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِینَ … )، فما الذی إذا فعله استوجب واحدة من هذه الأربع؟ فقال: إذا حارب اللّٰه ورسوله وسعی فی الأرض فساداً فقتل، قُتل به، وإن قتل وأخذ المال، قُتل وصُلب، وإن أخذ المال ولم یقتل قطعت یده ورجله من خلاف وإن شهر السیف وحارب اللّٰه ورسوله وسعی فی الأرض فساداً ولم یقتل ولم یأخذالمال نفی من الأرض» [١].
«از امام رضا (ع) دربارۀ آیه (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِینَ … ) پرسیده شد که چه کاری است که اگر کسی مرتکب آن شد مستوجب یکی از این مجازات‌های چهارگانه است؟ امام فرمود: هر گاه کسی به محاربۀ با خدا و پیامبر برخیزد و بکو شد که زمین را فاسد کند و در این راه مرتکب قتل شود، مجازات او این است که به سبب ارتکاب قتل، به قتل برسد، و اگر هم مرتکب قتل شود و هم مال مردم را اخذ کند، مجازات او این است که به قتل برسد و مصلوب شود. و اگر اخذ مال کرد ولی مرتکب قتل نشد، به قتل نمی‌رسد ولی یک دست و یک پای او از چپ و راست قطع می‌شود. و اگر کسی شمشیر کشید و به محاربۀ با خدا و پیامبر برخاست و کوشید تا زمین را تباه کند ولی مرتکب قتل و اخذ مال نشد، مجازات او این است که تبعید شود.»
از جهت سند، این روایت در کافی و تهذیب و استبصار به دو طریق روایت شده که در یکی آن دو، عبیداللّٰه مدائنی وجود دارد که دربارۀ او نه مدحی ذکر شده و نه ذمّی. و در سند دیگری این روایت از یونس از محمّد بن سلیمان از محمّد بن اسحاق، از امام رضا، نقل شده است که محمّد بن سلیمان را علمای رجال ضعیف دانسته‌اند هر چند که یونس بن عبدالرحمن از او روایت کرده باشد.
امّا از جهت دلالت، روایت یادشده به وضوح می‌رساند که محاربه و شمشیر

[١]. همان، حدیث ٤.