حکم تعبّدی خاصّی است و نکتۀ صدور آن، «افساد در زمین است» منتهی نوعی افساد که از جهت عدوان و تجاوز به جان و مال، همانند محاربه است، بنابراین نمی‌تواند از این معنا فراتر رفته و افساد اخلاقی و عقیدتی و مانند آن را نیز شامل شود.
٣. از جملۀ روایاتی که برای تعمیم حدّ محارب بدانها استدلال شده، مجموعۀ روایاتی است که در مورد کسانی وارد شده است که به کشتن اهل ذمّه عادت دارند مانند روایت معتبر اسماعیل بن فضل از امام صادق (ع) قال: قلت له: رجل قتل رجلًا من أهل الذمّة، قال: لا یُقتل به إلّا أن یکون متعوّداً للقتل [١].
«به امام عرض کردم: مردی، مردی از اهل ذمّه را کشت. حضرت فرمود: به عوض او کشته نخواهد شد مگر اینکه به کشتن ذمّی‌ها عادت کرده باشد.»
در طریق معتبر دیگری که نیز به اسماعیل بن فضل منتهی می‌شود، آمده است: «سألت أبا عبداللّٰه (ع) عن المسلم هل یقتل باهل الذمّه؟
قال: لا، إلّا أن یکون متعوّداً لقتلهم فیقتل وهو صاغر».
در نقل شیخ صدوق تعبیر: «إلّا أن یکون معتاداً لذلک لا یدع قتلهم.» آمده است:
«از امام صادق (ع) پرسیدم که آیا مسلمانی در عوض کشتن کسی از اهل ذمّه، کشته می‌شود؟ فرمود: نه، مگر اینکه کشتن آنها را عادت خود قرار داده باشد، و از کشتن آنها دست برندارد، در این صورت با تحقیر کشته خواهد شد.»
مراد از تحقیر آن است که برتری اسلامی او در نظر گرفته نمی‌شود و برای قصاص، کفو ذمّی قرار داده خواهد شد.

[١]. ر. ک. وسائل الشیعه، ج ١٩، باب ٤٧ از ابواب قصاص نفس.