«جابر می‌گوید امام صادق فرمود: هر کسی در شهری با سلاح مردم را تهدید کند، دست او قطع می‌شود و اگر به کسی ضربه‌ای برساند، به قتل می‌رسد.»
در این روایت اگرچه عنوان محارب نیامده است امّا به قرینه مجازاتی که در آن ذکر شده، فهمیده می‌شود که مقصود، بیان مجازات محاربه است و اینکه اگر کسی با سلاح اقدام به تهدید کند اگرچه به کسی آسیبی نرسانده باشد و فقط تهدید کرده باشد، محارب است و دستش قطع می‌شود و اگر سلاح را به کار گیرد و به کسی ضربتی برساند، مجازات او قتل است. این روایت همچنین دلالت دارد بر اینکه سلاح کشیدن و محاربۀ حقیقی در موضوع حدّ محاربه اخذ شده است، و در نهایت دلالت دارد بر اینکه صرف اشارۀ به سلاح و تهدید و ارعاب با آن، برای تحقّق حدّاقل محاربه و مجازات آن کافی است. در سند روایت، عمرو بن شمر جعفی قرار دارد که نجاشی او را ضعیف شمرده و دربارۀ او گفته است: «او بسیار ضعیف است. روایاتی به کتب جابر جعفی افزوده شد که برخی از این روایات زاید به وی نسبت داده می‌شود و در هر حال این روایات مورد تردید و اشتباهند.»
همچنین روایت یادشده دلالت می‌کند بر اینکه خارج از شهر بودن و عنوان قطع الطریق در تحقّق محاربه شرط نیست، بلکه اگر حمل سلاح همراه با ارعاب در شهر نیز صورت بگیرد همان حکم را دارد. بر این پایه، روایت یادشده همانند روایت سورة بن کلیب است.
١٠. روایت سورة بن کلیب: قال: قلت لأبی عبداللّٰه (ع): رجل یخرج من منزله یرید المسجد أو یرید الحاجة فیلقاه رجل ویستعقبه فیضربه ویأخذ ثوبه. قال: أیّ شی‌ء یقولون فیه من قِبلکم؟ قلت: یقولون: هذه دغارة معلنة وإنّما المحارب فی قری مشترکة فقال:
أیّهما أعظم حرمة دارالاسلام أو دارالشرک؟ قال: قلت: دارالإسلام. فقال: هؤلاء من أهل هذه الآیة (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِینَ یُحٰارِبُونَ) إلی آخر الآیة [١].

[١]. همان، حدیث ٢.