سکونت کسی، خون او هدر است هر چند دفع او متوقّف بر قتلش نباشد، برخی از روایات به این قید تصریح کرده‌اند و لسان برخی دیگر از آنها چنین تقییدی را نمی‌رساند.
به هر حال این گروه از روایات با مسألۀ حدّ محارب اصطلاحی بیگانه است و چیزی بحث ما نمی‌افزاید. [قسمت دوّم]

نکتۀ دوّم: روایاتی که بدانها استدلال می‌شود برای تعمیم حدّ محارب به هر مفسد فی الارض حتی اگر محارب نباشد.
١. روایة الفضل بن شاذان، عن أبی الحسن الرضا (ع) فی کتابه إلی المأمون وقد جاء فیه «فلا یحلّ قتل أحد من النصّاب والکفّار فی دار التقیّة إلّا قاتل أو ساع فی فساد إذ لم تخف علی نفسک وأصحابک».
«فضل بن شاذان به نقل از نامۀ امام رضا (ع) به مأمون روایت کرد که در آن نامه آمده است: کشتن هیچ یک از کفّار و ناصبی‌ها در دار التقیّه جایز نیست مگر کشتن کسی که قاتل بوده یا برپا کنندۀ فسادی باشد. آن هم در صورتی که بر خود و کسانت بیم نداشته باشی.»
این روایت را صدوق هم در کتاب خصال و هم در عیون الاخبار آورده است. در خصال آن را به سندی روایت کرده که افراد مجهولی در آن قرار دارند و این سند از طریق همین افراد مجهول منتهی می‌شود به اعمش و او از امام صادق (ع) در حدیث شرایع‌الدین آن را روایت کرده است.
در کتاب عیون الاخبار، این روایت را از فضل بن شاذان به سه طریق نقل کرده است:
محمّد بن عبدوس علیّ بن محمّد بن قتیبه النیشابوری عن الفضل بن شاذان.