دربارۀ این دو نفر می‌گوید: «علیّ بن حسّان بن کثیر بندۀ آزاد شدۀ امام باقر (ع) بوده و روایات خود را از عمویش عبدالرحمن که فردی غالی و ضعیف بوده روایت کرده است. کتابی را از او دیدم به نام تفسیر الباطن که ربطی به اسلام ندارد زیرا [در این کتاب] چیزی را روایت نکرده مگر از عموی خود. امّا علی بن حسّان واسطی از اصحاب ماست و ثّقه است.»
بر این اساس از انجا که در سلسلۀ رجال حدیث مذکور، علیّ بن حسّان وجود دارد که مردّد است بین ثقه و غیر ثقه، سند روایت اعتباری ندارد.
با این همه توثیق روایت یادشده و تعین اینکه راوی آن علی بن حسّان واسطی است که ثقه است و نه علیّ بن حسّان هاشمی که ضعیف است، ممکن است. البتّه نه از آن جهت که آقای خوئی در مبانی تکمله بیان کرده است که «راوی این روایت علیّ بن ابراهیم است و آن را در تفسیر خود آورده است و او ملتزم بود که فقط از ثقه روایت کند، پس بر اساس گواهی و التزام علیّ بن ابراهیم، حکم می‌شود که علی بن حسّان در این روایت، همان علیّ بن حسّان ثقه است نه دیگری.» [١]
سخن ایشان حتی اگر کبرای آن را بپذیریم- که در جای خود آن را نپذیرفتیم تطبیق آن بر این مورد ممکن نیست، زیرا گواهی علیّ بن ابراهیم و التزام او به اینکه فقط از ثقه روایت نقل کند بدان معنا نیست که او فقط از ثقۀ واقعی یعنی از کسی که در واقع ثقه باشد نقل می‌کند بلکه مراد او آن است که فقط از کسی که به وثاقت او اعتقاد دارد نقل روایت می‌کند، بر این اساس لازمه گواهی او آن است که وی به وثاقت علیّ بن حسّان که در سند این روایت قرار دارد، معتقد است، شاید او به وثاقت علیّ بن حسّان هاشمی که ضعف او به واسطۀ شهادت حسن بن فضال و عیّاشی و ابن

[١]. مبانی تکملة المنهاج، ص ٣٢٠.